Ο Βαλεντίν Κουντς ήρθε στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση του Παλατιού με σκοπό να παράγει κορσέδες για τις ανάγκες των κυριών της Αυλής. Έστειλε τα παιδιά του στη Γερμανική Σχολή και διαβάζουμε στα Μαθητολόγια του Μεσοπολέμου:

Μαριάννε Κουντς (το 1927 εγγράφεται και αναφέρεται ότι είναι 6 ετών)

Γκρέτε (Μαργαρίτα) Κουντς (το 1927 εγγράφεται και αναφέρεται ότι είναι 9 ετών)

Ευγένιος (Eugen) Κουντς (το 1927 εγγράφεται και αναφέρεται ότι είναι 12 ετών)

Υπάρχει και ο μεγαλύτερος αδελφός των τριών αυτών παιδιών, ο Ερρίκος, τον οποίο δεν έχουμε εντοπίσει, αλλά ήταν αυτός που το 1958 κληρονόμησε την επιχείρηση (βιοτεχνία με 10-15 άτομα προσωπικό), η οποία αναφέρεται ως Ορθοπεδικό Εργαστήριο και ιδρύεται λίγα χρόνια πριν από την ίδρυση της Γερμανικής Σχολής, το 1893 στην οδό Καραγιώργη Σερβίας και αργότερα μετακομίζει στην Θησέως. Το 1969 η επιχείρηση, περνάει στα χέρια του Βαλεντίνου Ζήκου, εγγονού του ιδρυτή, αλλά από την οικογένεια της Μαργαρίτας Κουντς.

Έχουν περάσει 120 χρόνια από τότε που ο Βαλεντίνος Κουντς, το 1893 ίδρυσε στην Ελλάδα το 1ο Ορθοπεδικό Εργαστήριο. Ένα έργο ζωής που μετά από 65 χρόνια επιτυχημένης πορείας, αποφασίζει να μεταβιβάσει στον υιό του Ερρίκο. Έντεκα χρόνια μετά η σκυτάλη περνάει στον εγγονό Βαλεντίνο Ζήκο, που αναλαμβάνει να διατηρήσει και να αναπτύξει το όραμα του παππού του. Ο Βαλεντίνος Ζήκος υπηρετεί τη θητεία του στο Στρατιωτικό Ορθοπεδικό Εργοστάσιο, αποκτώντας ακόμα μεγαλύτερη εμπειρία. Απολύεται το 1973 και μεταβαίνει στην Γερμανία για να σπουδάσει Ορθοπεδικός Μηχανικός στην φημισμένη Ορθοπεδική Σχολή του Αννόβερου. Παράλληλα λαμβάνει εκπαίδευση και εμπειρία στα μεγαλύτερα Ορθοπεδικά Εργαστήρια της Γερμανίας (IPOS,ΟΤΤΟ ΒΟCK, ORTHOPEDIA). Αφού ολοκληρώνει τις σπουδές του επιστρέφει στην Ελλάδα.

Ορθοπεδικά Ζήκος Βαλεντίνος…

Τα βιβλιοπωλεία Ελευθερουδάκη ξεκίνησαν με τον Κωνσταντίνο Ελευθερουδάκη, ο οποίος το 1898 συνεταιρίστηκε με τους Βαυαρούς Beck και Barth στο διεθνές βιβλιοπωλείο που διατηρούσαν οι τελευταίοι στην περιοχή του Συντάγματος και λίγα χρόνια μετά η επιχείρηση περιήλθε εξ ολοκλήρου στον ίδιο, οπότε και την μετέφερε στην Πλατεία Συντάγματος με την επωνυμία “Διεθνές Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη”, γωνία Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας, που εξελίχθηκε σε έναν πραγματικό ναό του βιβλίου. «Έλαμπε ολόκληρο, γινόταν ένας κόσμος πέρα από τον κόσμο», όπως έγραψε κάποτε ο Αγγελος Τερζάκης για το μεγαλύτερο βιβλιοπωλείο της Αθήνας.

Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος Ελευθερουδάκης συνέθεσε την πρωτοποριακή για την εποχή της και όχι μόνο 24τομη ελληνική εγκυκλοπαίδεια, ενώ ο γιος του, Γιώργος Ελευθερουδάκης, ανέπτυξε τη μηχανογράφηση της εταιρείας και ιδιαίτερα το επιστημονικό και ξενόγλωσσο τμήμα της.

Το 1962 το βιβλιοπωλείο μεταφέρθηκε στην οδό Νίκης, ενώ το 1995 εγκαινιάστηκε το πολυώροφο κατάστημα στην οδό Πανεπιστημίου. Ο γιος του Κωνσταντίνου Ελευθερουδάκη, Γιώργος Ελευθερουδάκης, ανέλαβε το βιβλιοπωλείο το 1962, ωστόσο το 1968 πέθανε ξαφνικά. Τότε ανάλαβε την επιχείρηση η σύζυγός του, Βιργινία (το γένος Κωνσταντίνου και Σοφίας Γκίνη), η οποία ίδρυσε το πρώτο υποκατάστημα στον Πύργο Αθηνών.

Η Βιργινία Ελευθερουδάκη έμεινε στο “τιμόνι” έως το 1989, όταν τα ηνία ανέλαβαν πλήρως οι κόρες της, Σοφίκα και Μαρίνα, μαθήτριες της Γερμανικής Σχολής Αθηνών.

Το 1995 υπήρξε ένα έτος-σταθμός με την τολμηρή απόφαση για τη δημιουργία του πρώτου οκταώροφου βιβλιοπωλείου στην Ελλάδα, επί της οδού Πανεπιστημίου, συνολικής επιφάνειας 2.300 τ.μ., που είχε τα πάντα. «Δικαιώνοντας» έτσι το μότο πολλών δεκαετιών των πελατών πως «μόνο στον Ελευθερουδάκη θα μπορέσω να το βρω».

Οταν η χώρα μπήκε στην οικονομική κρίση η επιχείρηση, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη κατάσταση, μέσα σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Με τις ζημίες να σωρεύονται και τα δανειακά ανοίγματα να αυξάνονται, έγιναν διάφορες κινήσεις εξορθολογισμού, ενώ υπήρξαν συζητήσεις με τις τράπεζες πάνω σε ένα σχέδιο εξυγίανσης.

Ωστόσο, ούτε αυτό μπόρεσε να δώσει το φιλί της ζωής σε μια εταιρεία που το 2008, όταν ξεκινούσε η «μακριά νύχτα» για την αγορά, έκανε τζίρο 24 εκατ., για να φτάσει το 2015 στις μόλις 500.000 ευρώ, με αντίστοιχο αποδεκατισμό του προσωπικού από 130 άτομα σε λιγότερους από 10 εργαζομένους. Το εγχείρημα με το αρχικό flagship store της Πανεπιστημίου κράτησε με μεγάλες δυσκολίες μέχρι το 2011, για να ακολουθήσει η αναζήτηση νέας στέγης. Ηδη σε εκείνη τη χρήση ο κύκλος εργασιών είχε μειωθεί στα 9,5 εκατ. από 14,5 εκατ. το 2010 -δηλαδή κατά 5 εκατ. σε έναν χρόνο-, με τις ζημίες να αυξάνονται (στα 3,4 εκατ.) και τις υποχρεώσεις να ξεπερνούν τα 21 εκατ. ευρώ.

Η μετακόμιση το 2013 -σε νέο χώρο και πάλι στην Πανεπιστημίου- έμελλε να είναι και η τελευταία, καθώς η κατάσταση δεν επέτρεψε τη διατήρηση ούτε αυτού του φυσικού καταστήματος. Στην πορεία, περί το 2014, επιχειρήθηκε η ένταξη στο άρθρο 106 του Πτωχευτικού Κώδικα, ενώ το 2018 έγινε προσπάθεια να βρεθεί λύση στο θέμα των χρεών μέσω του εργαλείου του εξωδικαστικού συμβιβασμού.

(πηγές: newsit.gr, efsyn.gr, ereportaz.gr)

Ο Θανάσης Απέργης, απόφοιτος του 1960, από την πρώτη δηλαδή μεταπολεμική φουρνιά αποφοίτων, μας έστειλε στοιχεία της εξαδέλφης του Γαρυφαλιάς (Λιλίκας) Καροπούλου για την συμπλήρωση του καταλόγου των προπολεμικών αποφοίτων της Αραχώβης αναφέροντας:

Η ξαδέλφη μου Γαρυφαλιά (Λιλίκα) Καροπούλου γενν. 1920, ήτανε απόφοιτη της Αραχώβης το 1938 ή 1939 (χρήζει επιβεβαίωσης).

Εκτός από Γερμανικά μίλαγε άπταιστα Γαλλικά και Αγγλικά. Μαθήτευσε στην ελληνική και γερμανική στενογραφία (Υπό κάποιον Κο Pomerengen?)

Ακολούθως εργάστηκε επί χρόνια στο Ελληνικό Τμήμα της ΑEG ως γραμματέας Δ/σης και αλληλογράφος.

Το 1956 προσλήφθηκε στην Εθνική Τράπέζα, και εργάσθηκε μέχρι την συνταξιοδότηση της στην γραμματεία διοίκησης.

Απεβίωσε το 2004

Η Λιλίκα Καροπούλου ήταν η αιτία να εγγραφώ κατόπιν εξετάσεων στα Γερμανικά το 1956 στην Γ.Σ.

Φιλιά πολλά!Θανάσης Απέργης

Με ιδιαίτερη συγκίνηση διαβάσαμε τρία μηνύματα:

– από τηνΧαρούλα Αργυριάδου-Kervegan, απόφοιτο του 1976, καθηγήτρια της Νομικής του Πανεπιστημίου Cergy Pontoise:

Είδα ότι προσπαθείτε να ανασυστήσετε τους καταλόγους αποφοίτων των γερμανικών τμημάτων και θέλω να προσθέσω μια πρώην μαθήτρια της Γερμανικής. Πρόκειται για την Ευαγγελία Αργυριάδου, (αργότερα όνομα συζύγου Χαραλάμπους). Υπήρξε μαθήτρια στο γερμανικό τμήμα από το 1940 εως το 44 στην Αραχώβης. Η οικογένεια είχε έρθει το 1938 απο την Ουγγαρία, όπου ο πατέρας της Ευαγγελίας υπηρετούσε στην Ελληνική Πρεσβεία της Βουδαπέστης. Η Ευαγγελία είχε φοιτήσει προηγουμενως στην Γερμανική Σχολή Βουδαπέστης. Πρόκειται για αδερφή του μπαμπά μου.

Εγώ φοίτησα στην Γερμανική και αποφοίτησα το 1976. Είμαι καθηγήτρια Νομικής στην Γαλλία.

ΕγκαρδίωςΧ. Αργυριάδου

ΥΓΗ Ευαγγελία ειναι εν ζωή και είναι μιά χαρά στην υγεία της!

– από τηνΝόρα Ανδρικοπούλου, απόφοιτο του 1973, αρχαιολόγο στην Βόννη:

Eίδα στο εβδομαδιαίο μήνυμα σας, πως έχετε τα μαθητολόγια της δεκαετίας 1930 ως 1940. Ο πατέρας μου Δημήτριος Ανδρικόπουλος πρέπει ερχόμενος απο την Κωνσταντινούπολη να φοίτησε στη ΓΣΑ απο το 1936 και να έκανε το Abitur του το 1939, 1940 η 1941. Μήπως υπάρχουν ανάλογα στοιχεία στα μαθητολόγια.

Με πολλούς θερμος χαιρετισμούς από την Βόννη,Νόρα Ανδρικοπούλου

– από την Αιμιλία Σταυρίδη, απόφοιτο του 1963:

Εχω ένα “λεύκωμα” της μητέρας μου (Αθανασία/ Σίσσυ Παπαχελά) (1937/38) με αφιερώσεις είτε στα Γερμανικά είτε που υπογράφουν “η συμμαθήτριά σου”, οπότε μάλλον πρόκειται για αποφοίτους της Αραχώβης. Σας αναφέρω τα ονόματα :

Αθηνά Παπαηλιού,Ντορίτα Βλαχοπούλου,Ludwig Buof,Mariette Radowich,Wanna Svoronou,Edda Saramandi

(από τα ονόματα αναγνωρίζουμε αυτό της Μαριέττας Ραδοβιτς, που είχαμε τιμήσει στους Απόφοιτους του Πολέμου και επειδή αδυνατούσε να έρθει στην Aula, είχε έλθει η κόρη της: Φωτεινή Ισιδωρίδου. Επίσης, ας αναφέρουμε πάλι ότι η Αθανασία Παπαχελά είναι θεία του δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά)

Από montags σε montags, από στόμα σε στόμα, ανακαλύπτουμε την συγγένεια των σημερινών με τους παλαιούς, και σιγά τους ξαναμαζεύουμε στην αυλή της Αραχώβης.

Μελετώντας τα Μαθητολόγια της Σχολής των χρόνων μετά το 1926 είδαμε το όνομα του Ίωνα Νταϊφά, του γνωστού μετέπειτα σκηνοθέτη, σεναριογράφου, στιχουργού και κριτικού, ο οποίος γεννήθηκε το 1924 στον Βόλο, νυμφεύθηκε την Λόλα Νταϊφά και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1994.

Έγραψε στίχους σε τέσσερα τραγούδια που μελοποίησαν ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Σταύρος Ξαρχάκος, και ας θυμίσουμε το “Χόρεψαν τ΄ασπρα πουλιά” πιό γνωστό ίσως τραγούδι του, ερμηνευμένο από την Γιοβάννα. Δείτε τους μελοποιημένους στίχους του…

Σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι (IDHEC) και φιλολογία στη Σορβόνη. Έγινε γνωστός ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και κριτικός του κινηματογράφου. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο, στο θέατρο και στην τηλεόραση, ως δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Ειδικότερα, στον κινηματογράφο ασχολήθηκε με την κωμωδία, στην οποία απέδειξε ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Στη φιλμογραφία του περιλαμβάνονται οι ταινίες Δολάρια και όνειρα (1956), Ο χρυσός και ο Τενεκές (1962), Ο τρίτος δρόμος (1963) και Μια βδομάδα στον Παράδεισο (1964).Νυμφεύθηκε την Λόλα Νταϊφά,η οποία είχε αναλάβει τις Δημόσιες Σχέσεις της ΠΑΕ Ολυμπιακός, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης του ΑΝΤ1 και αργότερα του Star Channel. Δείτε το βιογραφικό του…