από τον Θόδωρο Σπαθόπουλο
Di., 5. Mai 2026, 14:17:
Αγαπητές συμμαθήτριες, αγαπητοί συμμαθητές,
Κι από μέρους μου εκφράζω τις ευχαριστίες στον Παντελή να φωτίσει με σημαντικές λεπτομέρειες άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του αγαπημένου μας διευθυντή και δασκάλου Γ. Δημητράκου.
Η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές, είχα από παλιά γνώση για το ποιος ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, τον οποίο πρωτοσυνάντησε ο πατέρας μου στο πολύ γνωστό ζαχαροπλαστείο της εποχής, το ΡΩΣΙΚΟ, επί της Πανεπιστημίου στην Ομόνοια,. Αυτός ο χώρος που λειτουργούσαν πρώτα ξαδέλφια του πατέρα μου από την Ρωσία, ήταν στέκι προοδευτικών ατόμων, και ο Δημητράκος αποτελούσε μόνιμο θαμώνα. Παρεμπιπτόντως, εκεί έγινε η συζήτηση για την ιδιότητα του Δημητράκου στην Γερμανική Σχολή καθώς και για την υψηλή εκπαιδευτική ποιότητα που αυτή διέθετε, με αποτέλεσμα να πειστεί ο πατέρας μου να συμμετέχω στις εισαγωγικές εξετάσεις του ιδρύματος.
Σχετικά με τον αδελφό του μάθαμε κάποιες συγκλονιστικές λεπτομέρειες, όταν μετά την αποφοίτηση μας στην Γερμανία, βρεθήκαμε ορισμένοι από την τάξη μας καλεσμένοι από το Δημητράκο στο σπίτι του, με αφορμή το βιβλίο που είχε συγγράψει ο ίδιος για την ζωή και το τέλος του αδελφού του. Δεν θα ξεχάσω την συγκίνηση του, όταν μας παρέδιδε τα αντίτυπα.
Σε ό,τι αφορά την συνέχιση της ηλεκτρονικής έκδοσης του “MONTAGS”, θα συμφωνήσω με την άποψη του Νίκου Παπαϊωάννου και του Παντελή Παντελούρη. Πράγματι, κι εγώ το θεωρώ πολύτιμο, γιατί είναι το μοναδικό μέσο που μας κρατάει σε επαφή με την σχολή. Αν μπορούμε να αναστρέψουμε την κατάσταση, αξίζει να γίνει η προσπάθεια, ίσως στην βάση όσων προτείνει ο Νίκος. Θα περιμένω κι εγώ με χαρά να ακούσω τις γνώμες των υπολοίπων.
Με θερμούς χαιρετισμούς και την επιθυμία να ξαναβρεθούμε σύντομα.
από τον Κώστα Παπαηλιού
Φίλες και φίλοι της τάξης του 63,
Σε βαθειά νερά μπήκαμε με τις αναμνήσεις για τον Δημητράκο, γιατί και η δική μου η εξέλιξη κρίθηκε, όπως και του Θόδωρου, από την σχέση της συγχωρεμένης της θείας μου της Βακώς, η οποία ήταν υπόδικος με τον Μπελογιάννη, με τους σε μεγάλη πλειοψηφία αριστερούς καθηγητές μας, που δεν εύρισκαν δουλειά λόγω φρονημάτων στο Δημόσιο, και αρκετούς είχε προσλάβει ο στη Γερμανική ο Δημητράκος.
Τον θυμάμαι όταν μας έκανε Αρχαία και η κλασσική πλάκα ήταν, οταν τον ρωτούσα, επίτηδες, τι σημαίνει στο κείμενο η λέξη “διώκω”. Και μου απαντούσε: “Μα Παπαηλιού, εσύ καλός μαθητής και δεν το ξέρεις; Ας κοιτάξουμε το γλωσσάρι” – που ήταν στο τέλος του βιβλίου.
Η αγωνία στην τάξη στο κατακόρυφο, γιατί αυτή την πλάκα την είχαμε ξανακάνει.
Και συνέχιζε ο Δημητράκος, στεντορεία τη φωνή: “Διώκω ίσον ακολουθώ η τον παίρνω από πίσω”
Με κάτι τέτοια γελάγαμε την εποχή εκείνη.
Επί τη ευκαιρία σας παραθέτω έναν σύνδεσμο με ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον Δημητράκο και για το διδακτορικό του στο Αμβούργο πριν από τον πόλεμο:
Παντελής Παντελούρης: “Γεώργιος Δημητράκος – Prof. Dr. Georg Eckert”
Δύο φωτογραφίες του Μάρκου Μποναζούντα με την συμμαθήτριά του Λίζα Μπόταση εντόπισε η Σμαράγδα Μουρίκη μέσω της πρώην συζύγου του, Μαρίνας Μπρούμη. Οι φωτογραφίες είναι του 1965 από το 28ο Ράλλυ Αντίκα, δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή τους.
ί απόφοιτοι της τάξης του ΄63
Η τάξη του 1963 ξεκίνησε με τέσσερα τμήματα το 1957. Όλα τα ονόματα των τεσσάρων τμημάτων τα έστειλε ο Νίκος Παπαϊωάννου και δημοσιεύτηκαν στο άρθρο με τίτλο “Stundenplan, Klassenbücher και δίδακτρα από την τάξη του 1963”.
Η τάξη του 1963 ξύπνησε και βομαρδίζει με υλικό από τα παλιά. Ο Νίκος Παπαϊωάννου ξεσκονίζει τα αρχεία του, σαρώνει και στέλνει. Ο Κώστας Παπαηλιού διορθώνει τα ονόματα όπου χρειάζεται και υποθέτουμε ότι αμφότεροι προετοιμάζονται για του χρόνου, το 2023, όπου η τάξη συμπληρώνει 60 χρόνια από την αποφοίτηση.
Ο Νίκος Παπαϊωάννου της τάξης του 1963 μας έστειλε υλικό από τα χρόνια του σχολείου. Ένα καταπληκτικό Stundenplan, που φαίνονται τα μαθήματα που διδάσκονταν στα παιδιά. Επάνω δεξιά γράφει: KLASSE O II a, δηλαδή Obersekunda (5η Γυμνασίου), τμήμα a.
Με αφορμή τον εορτασμό των 125 χρόνων στην Σχολή η εφημερίδα “Καθημερινή” δημοσίευσε ένα αφιέρωμα στην εκδήλωση που το είχαμε προβάλλει λίγες ημέρες μετά. Μέσα στο αφιέρωμα αυτό υπήρχε και μία φωτογραφία από τα χρόνια του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης.
«Ημουν καλός μαθητής, του 17. Είχα όμως και 3 εικοσάρια. Το ένα ήταν στα γαλλικά, διότι τα είχα μάθει από μικρός. Το δεύτερο στη γυμναστική, διότι ήμουν καλός στον αθλητισμό. Το τρίτο ήταν στη Γεωγραφία. Οχι όμως λόγω μελέτης. Ο καθηγητής με σήκωνε σε κάθε παράδοση, δίχως να με εξετάσει, αλλά επειδή ήμουν ψηλός, μου έδινε ένα ραβδάκι για να δείχνω τα ποτάμια και τα βουνά στους χάρτες. Στο τέλος του τριμήνου να το “Αριστα”». 
Δεν είναι πια μαζί μας η απόφοιτός μας του 1963, γνωστή εικαστικός Λίζα Μπόταση – Δελιβάνη, την οποία αποχαιρέτησαν οι οικείοι της την περασμένη Δευτέρα 8/2/2021. Για την απώλειά της μας ενημέρωσε η συμμαθήτριά της Άννα Φιλίνη η οποία και μας έστειλε την ανακοίνωση του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος/ΕΕΤΕ για τη ζωή και το έργο της.
