Ντόρα Μπακογιάννη
Γιώργος Ευγενίδης
Τάσος Γιαννίτσης
Ειδήσεις
Ο τραγουδιστής των Locomondo μιλάει για όλα, στην Δήμητρα Ζάρκου για το Newsbeast, πριν την μεγάλη Συναυλία στην Τεχνόπολη στις 24 Ιουνίου
Οι Locomondo 23 χρόνια τώρα δεν σταματούν να μας συγκινούν και να μας ξεσηκώνουν με την ίδια ένταση, όπως την πρώτη φορά. Και μπορεί θεωρητικά να είναι ένα συγκρότημα της δικής μου γενιάς, όμως, στην πραγματικότητα είναι ένα συγκρότημα όλων των γενεών, ηλικιών και «φυλών» που ακούνε μουσική.
Είναι όμως και το συγκρότημα που πια έχει γίνει συνώνυμο του καλοκαιριού και, όχι τυχαία, όλοι συμφωνούν πως «καλοκαίρι χωρίς Locomondo» δεν γίνεται. Και πιο συγκεκριμένα, δεν γίνεται χωρίς συναυλία τους. Αν μία φορά τους έχετε δει από κοντά, καταλαβαίνετε ακριβώς τι εννοώ. Και αν δεν τους έχετε δει, φέτος το καλοκαίρι έχετε την ευκαιρία να μπείτε και εσείς στον «τρελό κόσμο» τους είτε με ένα…. μαγικό χαλί, είτε παρακολουθώντας ένα από τα live τους.
Η αρχή γίνεται από την Τεχνόπολη, όπου και φέτος στις 24 Ιουνίου, το αγαπημένο συγκρότημα δίνει το καθιερωμένο ραντεβού του με το κοινό σε μια βραδιά που θα είναι ένα ατελείωτο πάρτι. Με αφορμή τη συναυλία στην Τεχνόπολη, ο Μάρκος Κούμαρης μίλησε στο Newsbast και στην κουβέντα που είχαμε μας εξήγησε πώς είναι να απευθύνεσαι σε ένα κοινό που πιάνει όλες τις ηλικίες -από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο-, ποιο είναι το μυστικό που παραμένουν ενωμένοι μετά από τόσα χρόνια, ενώ μας αποκάλυψε και τις ιστορίες πίσω από τις μεγάλες επιτυχίες τους, των οποίων οι στίχοι έγιναν viral, όπως το «Απ’ το σπίτι δεν θα βγω, πίνω μπάφους και παίζω pro».
– Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, αλλά φέτος, έκανε… Μετά από καιρό, καταλάβαμε χειμώνα. Εσείς έχετε καταλάβει πώς αυτό το τραγούδι έγινε το πιο αναγνωρίσιμο του συγκροτήματος και δεν υπάρχει κανείς -από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο- που να μην το γνωρίζει; Και ο συγκεκριμένος στίχος είναι και από τους πιο viral ελληνικούς.
Πράγματι, η φράση είναι ίσως πιο γνωστή κι από το ίδιο το γκρουπ. Ο καλός καιρός λειτουργεί αλληγορικά σαν σύμβολο της ευλογίας που έχουν οι άνθρωποι στις ζωές τους, αλλά τις αγνοούνε και αντ’ αυτού τείνουν να επικεντρώνονται στα αρνητικά και στην κριτική. Πλέον στις συναυλίες μας το «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα» αποτελεί το εναρκτήριο σύνθημα, μια έκρηξη αγάπης και ενέργειας κατά τη συνάντηση μπάντας και κοινού.
– Οι Locomondo, πάντως, είναι πια συνώνυμο του καλοκαιριού. Και για να είμαι ειλικρινής, καλοκαίρι χωρίς συναυλία σας δεν γίνεται. Είναι κάτι που έτυχε ή σας αρέσουν περισσότερα τα καλοκαιρινά live, οπότε πέτυχε;
Ο ρυθμός και οι μελωδίες που χρησιμοποιούμε στα τραγούδια μας έχουν συνδεθεί με το καλοκαίρι, ίσως επειδή οι ρίζες αυτής της μουσικής βρίσκονται σε τροπικές χώρες όπως η Τζαμάικα και η Κούβα.
Με τα χρόνια καθιερώθηκε μια φράση που ακούμε συχνά: «Καλοκαίρι χωρίς Locomondo δεν έχει». Έτσι ξεκινάμε και αυτό το καλοκαίρι για 23η χρονιά μια πλούσια συναυλιακή σεζόν.
– Στις συναυλίες σας το κοινό είναι ετερόκλητο: όλων των ηλικιών και όλων των «φυλών» που γίνονται ένα. Αυτό πώς το έχετε καταφέρει; Και πώς είναι για ένα συγκρότημα, όταν δεν απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό;
Το να μπορείς να απευθύνεσαι σε όλους τους ανθρώπους είναι μεγάλη χαρά. Προσπαθούμε να υπάρχει κάτι για τον καθένα να απολαύσει κατά τη διάρκεια του προγράμματος. Κάτι για τον έφηβο, κάτι για τους γονείς του, κάτι για τον παππού και κάτι για το εγγονάκι. Τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε όλους. Κι αυτό ολοκληρώνεται, όπως είπες, αν γίνουμε όλοι ένα.
– Ως Locomondo μετράτε 23 χρόνια και είστε ένα από τα μακροβιότερα ενεργά συγκροτήματα στην Ελλάδα. Είναι εύκολο αυτό που έχετε πετύχει μέχρι τώρα; Και ποιο είναι το μυστικό να παραμείνει μια μπάντα ενωμένη, με τόσες επιτυχίες, σε έναν χώρο ανταγωνιστικό που -κακά τα ψέματα- υπάρχουν και οι προσωπικές φιλοδοξίες;
Τα περισσότερα συγκροτήματα διαλύονται στην τριετία ή αντιμετωπίζουν τις πρώτες σημαντικές τριβές όταν περάσουν από μια σχετική αφάνεια σε μια μεγάλη αναγνώριση. Εμείς είχαμε την τύχη να παίζουμε ήδη πολλά χρόνια μαζί όταν μας βρήκε η «επιτυχία». Επίσης, ήμασταν ήδη αρκετά μεγάλοι σε ηλικία και κατασταλαγμένοι σχετικά με το τι θέλουμε. Μπορεί εξωτερικά το πρότζεκτ να φαντάζει «χύμα», όμως στην πραγματικότητα υπάρχει μια αφοσίωση από όλους και μια έμφυτη πειθαρχία. Το σημαντικό είναι ότι προς το παρόν η φιλία μας αποδείχτηκε πιο δυνατή από τα προβλήματα που προκύπτουν. Ίσως να είναι και αυτό κάτι που κάνει τις μακρόβιες μπάντες ιδιαίτερα αγαπητές στο κοινό. Να βλέπει δηλαδή σε αυτές ο κόσμος μια ελπίδα ότι το ανθρώπινο είδος είναι ακόμη σε θέση να πετύχει πράγματα συλλογικά και όχι μόνο ατομικά.
– Το 2005 και προτού γίνουν μόδα οι διασκευές, εσείς διασκευάσατε τη Φραγκοσυριανή του Βαμβακάρη. Ήταν κάτι τολμηρό για εκείνη την εποχή; Και πώς προέκυψε η συγκεκριμένη διασκευή;
Τότε τη «λίθινη» εποχή πριν από την επέλαση των social media ήμασταν ιδιαίτερα πειραματική μπάντα. Οι συναυλίες μας σε μικρούς χώρους όπως το After Dark και το Αλάβαστρον είχαν το στοιχείο της έκπληξης. Δεν υπήρχε πρόγραμμα και ένα μεγάλο μέρος του είχε αυτοσχεδιασμούς μουσικούς, στιλιστικούς και στιχουργικούς. (Εννοείται πως ό,τι γινόταν εκεί έμενε εκεί, δηλαδή δεν ανέβαινε την άλλη μέρα ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο.) Ένας από αυτούς τους πειραματισμούς ήταν και η ρέγκε διασκευή της Φραγκοσυριανής που έφτασε στα αυτιά της εταιρείας μας και αυτή μας παρακίνησε να το κυκλοφορήσουμε, κάτι που έγινε χάρη στην πολύ θετική ανταπόκριση του αγαπημένου μας, Στέλιου Βαμβακάρη, και της οικογένειας του πατέρα του. Μια ακόμα ιδιαιτερότητα ήταν ότι μέρος του τραγουδιού ηχογραφήθηκε στην Τζαμάικα έχοντας στην παρέα μουσικούς του μεγάλου Bob Marley.
– Πάντως, και δεν είναι υπερβολή αυτό, με τη συγκεκριμένη διασκευή συστήσατε κατά κάποιον τρόπο το ρεμπέτικο στις νεότερες γενιές.
Το ρεμπέτικο πάντα έβρισκε έκφραση στη νεολαία. Κι εγώ το αγάπησα και είχα παίξει και ακούσει πολύ στα φοιτητικά μου χρόνια. Ίσως πράγματι τέλη του ’90 / αρχές 2000 να υπήρχε μια μικρή κάμψη στο ενδιαφέρον για αυτή τη μουσική. Ήταν η εποχή που είχε εμφανιστεί η ηλεκτρονική μουσική και ένα μέρος των νέων είχε αποστραφεί κάπως τα «παλιά» ακούσματα. Από την άλλη, την ίδια εποχή ξεκινούσε από τη Λατινική Αμερική το ρεύμα Mestizo με πιο χαρακτηριστικό εκφραστή τον Manu Chao, ένα μουσικό κράμα που ανακάλυπτε και χρησιμοποιούσε πάλι παραδοσιακά ακούσματα και τα συνδύαζε με το ροκ, το πανκ, το σκα και τη ρέγκε. Έτσι, και στο δικό μου κεφάλι κάποια δικά μας παραδοσιακά κομμάτια θα μπορούσαν να αποδοθούν με διαφορετικό τρόπο.
– Οι περισσότεροι στίχοι των τραγουδιών σας έχουν γίνει viral, όπως το περίφημο «Απ’ το σπίτι δεν θα βγω, πίνω μπάφους και παίζω pro». Αλήθεια, όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι, σκεφτήκατε ότι ο συγκεκριμένος στίχος μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις;
Κάποιοι λένε ότι το συγκεκριμένο κόμματι ήταν το πρώτο viral κομμάτι στην Ελλάδα, γιατί για πρώτη φορά έγινε γνωστό από το Youtube πριν ακόμη κυκλοφορήσει. Και δεν κυκλοφόρησε παρά 3 χρόνια μετά. Για την ακρίβεια δεν θέλαμε να κυκλοφορήσει, λόγω του κινδύνου παρανόησης του μηνύματος.
Επίσης, δεν το παίξαμε ούτε ζωντανά στις συναυλίες μας εκείνη τη χρονιά για να αποφύγουμε το κοινό που ερχόταν μόνο για να ακούσει αυτό. «Μια περιγραφή, όχι μια προτροπή» είναι η χαρακτηριστική φράση που το συνοδεύει σε κάθε ζωντανή ερμηνεία.
– Επειδή είμαι παιδί της δεκαετίας του ’80, το «80s» είναι το αγαπημένο μου. Αλήθεια, αυτό είναι ένα βιωματικό τραγούδι;
100%. Είναι η προσπάθεια να περιγραφεί η σύγχυση στο μυαλό του σημερινού 40άρη / 50άρη να διαχειριστεί τις καταιγιστικές αλλαγές που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια σε όλους τους τομείς της ζωής.
– Η δική μας η γενιά είναι σαν γέφυρα που ενώνει δύο εποχές;
Σίγουρα είναι. Ο δικός μου πατέρας είχε γεννηθεί το 1920 κι εγώ καλούμαι να επικοινωνήσω με παιδιά που έχουν γεννηθεί έναν αιώνα αργότερα. Στο τραγούδι προσπαθεί να αποδοθεί αυτό το σπαγκάτο με χιουμοριστικό αλλά και συγκινητικό τρόπο.
– Εκτός σκηνής, νιώθεις λίγο boomer, όταν ακούς να μιλάνε τα σημερινά παιδιά, που εκτός από το pro έχουν και το «bro», αγόρια – κορίτσια;
Και νιώθω και είμαι (γέλια). Ευτυχώς, έχω τη 12χρονη κόρη μου να με συμβουλεύει τα τελευταία χρόνια.
– Οι Locomondo, πάντως, είναι μια γέφυρα που ενώνει τις γενιές στις συναυλίες της, το είδαμε και πέρυσι στην Τεχνόπολη, στην οποία επιστρέφετε στις 24 Ιουνίου. Είναι το σταθερό καλοκαιρινό σας ραντεβού με τον κόσμο;
Όπως συνήθως ξεκινάμε την καλοκαιρινή μας περιοδεία από την Αθήνα, παίζουμε όλο το καλοκαίρι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, στην Κύπρο και στο εξωτερικό και καταλήγουμε πάλι στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο. Η έναρξη της περιοδείας θα είναι όντως στις 24 Ιουνίου στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με πολλή όρεξη και αρκετές εκπλήξεις στο τσεπάκι.
– Μέσα σε αυτές τις δύο δεκαετίες, ποια ή ποιες στιγμές θεωρείς ως τις πιο ξεχωριστές που έζησες με τους Locomondo. Και αν υπήρξε κάποια στιγμή που απογοητεύτηκες κι έκανες δεύτερες σκέψεις.
Αν κάποτε σταματήσει το γκρουπ, θα μου λείψουν τα ταξίδια με το πούλμαν, αλλά και η επαφή με το κοινό κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Όταν είχαμε πιάσει τη δεκαετία, σκεφτήκαμε μήπως σταματήσουμε, αλλά όπως αποδεικνύεται κάτι τέτοιο δεν έγινε.
Ταυτότητα συναυλίας
Opening Act: KAPTEN
Οι Locomondo είναι:
Μάρκος Κούμαρης – Φωνή, κιθάρα
Γιάννης Βαρνάβας – Κιθάρα, φωνή
Σταμάτης Γούλας – Πλήκτρα, sampler, φωνή
Σπύρος Μπεσδέκης – Μπάσο
Στρατής – Άγγελος Σούντρης – Τύμπανα
Χρήστος Καλαϊτζόπουλος – Ακορντεόν, τραγούδι
Τα πνευστά των Locomondo είναι οι:
Νίκος «Tattoo» Βλάχος – Τρομπέτα, φωνή
Θάνος Τσακιλτζίδης – Σαξόφωνο
Παναγιώτης Καπετανάκης – Τρομπέτα
Ηχολήπτες: Θανάσης Ταμπάκης, Γιώργος Φραγκέλης
Φωτιστής: Κώστας Μαργκάς
Τιμές εισιτηρίων:
Early Bird (για περιορισμένο χρονικό διάστημα και αριθμό εισιτηρίων): 12€
Προπώληση: 15€ | Ταμείο: 17€
Παιδικό (για παιδιά 7 έως 12 ετών): 10€
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/offer/locomondo-stin-texnopoli-dimou-athinaion/
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Πειραιώς 100 & Περσεφόνης, Γκάζι
Το Μουσείο Αλέκος Φασιανός, ο χώρος όπου ο σπουδαίος δημιουργός έζησε και εργάστηκε, άνοιξε τις πόρτες του το 2023 και την Τετάρτη 27 Μαΐου 2026 (18:00 – 21:00) εγκαινιάζει τη νέα περιοδική έκθεση, με τίτλο «Μαλβίνα Παναγιωτίδη: Βουκολικός πυρετός. Διάλογος με τον Αλέκο Φασιανό».
«Η ομορφιά βρίσκεται πίσω από αυτό που αισθάνεσαι, όχι αυτό που βλέπεις», έλεγε ο Αλέκος Φασιανός. Ακολουθώντας αυτή τη φιλοσοφία, το Contemporary Intervention Program καλεί σύγχρονους δημιουργούς να πραγματοποιήσουν εικαστικές παρεμβάσεις στο μουσείο, ενισχύοντας τον διαγενεακό διάλογο και προσφέροντας στο κοινό νέες οπτικές γωνίες για τη σύνδεση της τέχνης του Φασιανού με τη σύγχρονη τέχνη.
Στο πλαίσιο του προγράμματος, η Μαλβίνα Παναγιωτίδη συνομιλεί με το έργο του Αλέκου Φασιανού, εστιάζοντας σε μια λιγότερο γνωστή αλλά εμβληματική πτυχή του: το design. Μέσα από ενδελεχή έρευνα στο αρχείο του, η καλλιτέχνις ανασυνθέτει την πραγματικότητα με έναν δικό της, ποιητικό τρόπο.
Η Μαλβίνα Παναγιωτίδη είναι εικαστικός και επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο πρόγραμμα «Art in Context» στο Universität derünste στο Βερολίνο. Το 2018 συμμετείχε στο Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) της ARTWORKS.
Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό έως τις 11 Οκτωβρίου 2026. Η πραγματοποίησή της γίνεται με την υποστήριξη του ΙΣΝ, ως Μέγα Δωρητή της έκθεσης.
Μουσείο Αλέκος Φασιανός:
Νεοφύτου Μεταξά 15 και Χίου, 104 39 Αθήνα ( πλησίον μετρο Μεταξουργείο)
Το Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή παρουσιάζει στο Μουσείο του στην Αθήνα ένα αφιέρωμα στον διακεκριμένο καλλιτέχνη Γιάννη Ψυχοπαίδη, με τίτλο «Γιάννης Ψυχοπαίδης: Τοπία της Μνήμης. Αυτά που κράτησα», από τις 20 Μαΐου έως τις 4 Οκτωβρίου 2026.
Η έκθεση χαρτογραφεί την καλλιτεχνική πορεία του Γιάννη Ψυχοπαίδη από το 1962 έως σήμερα, μέσα από 70 έργα. Ιδιαίτερη σημασία συνιστά το γεγονός ότι πρόκειται για έργα τα οποία ο ίδιος ο καλλιτέχνης επέλεξε να κρατήσει για την ιδιωτική του συλλογή και προσφέρουν μια σπάνια, εσωτερική ματιά στο έργο και τις επιλογές του.
Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης έκανε την εμφάνισή του στο εικαστικό προσκήνιο μέσα στο κλίμα φιλελευθερισμού της δεκαετίας του 1960, ως εξέχον μέλος της Ομάδας Τέχνης Α, της ομάδας των Νέων Ελλήνων Ρεαλιστών, καθώς και του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών. Ήδη από το ξεκίνημα της πορείας του, τα έργα του αποτελούν απτά δείγματα μιας νεοπαραστατικής στροφής που γινόταν αισθητή σε παγκόσμια κλίμακα και αναπόφευκτα είχε φτάσει και στην Ελλάδα. Η γονιμότητα και η παραγωγικότητά του στον νεοπαγή νεορεαλιστικό χώρο οφείλεται, εν μέρει ίσως, στη σύζευξη δυο κόσμων: της ελληνοπρεπούς και της δυτικότροπης εικαστικής παιδείας. Ένα σταυροδρόμι δυο κόσμων που, χωρίς να συγχέονται, του επέτρεψαν γόνιμες διαδραστικές καλλιτεχνικές ανταλλαγές, ενισχύοντάς τον να σταθεί ενάντια σε φαινόμενα του βίαιου εκβιομηχανισμού και της χωρίς μέτρο κατανάλωσης.
Η έκθεση παρουσιάζεται σε 20 κεφάλαια, τα οποία έχουν διαμορφωθεί σύμφωνα με τις αφηγήσεις και τις επεξηγήσεις του ίδιου του καλλιτέχνη. Ενδεικτικά, ξεκινώντας με μια σειρά έργων του 1962 τα οποία αποτελούν και την αφετηρία της ουσιαστικής πορείας του Γιάννη Ψυχοπαίδη, ακολουθούν έργα του 1967 που αποτυπώνουν το κλίμα της έντονης πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής της εποχής.
Το «Μάθημα Ανατομίας» ξετυλίγει την έντονη σχέση του καλλιτέχνη με την ανατομία που ξεκινά από τα φοιτητικά του χρόνια. Η σχέση αυτή αντανακλάται επίσης στην ενότητα της έκθεσης όπου τα πρόσωπα μοιάζουν να κουβαλούν τραύματα που δεν είναι απαραίτητα ορατά – ακόμα και τα γυμνά μοντέλα, που εκ πρώτης όψεως παραπέμπουν σε μια ερωτική παρουσία, αποδίδονται ως σώματα εύθραυστα και σχεδόν τραυματισμένα. Η σειρά «Το γράμμα που δεν έφτασε», στην οποία αναμειγνύονται διαφορετικά στοιχεία καθημερινότητας και προσωπικών αναφορών, έχει δημιουργηθεί με τη χρήση ετερόκλητων υλικών. Η «Νύχτα στις Βρυξέλλες», μια σειρά έργων που δημιούργησε ο καλλιτέχνης μετά την εγκατάστασή του στις Βρυξέλλες το 1986, εστιάζει στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό χώρο, το προσωπικό δωμάτιο και την εικόνα της πόλης έξω από τα παράθυρα, ενώ ο κύκλος έργων του 1999 «Αναφορά στον Goya» είναι μια καταγγελία κατά του πολέμου, που συνδέει τις τραυματικές εικόνες του παρελθόντος με τα σύγχρονα γεγονότα.
Ο «Χρησμός», από τα πλέον εμβληματικά έργα του δημιουργού, ξεχωρίζει για τη σύνθετη και πολυεπίπεδη μορφή του με μια εξαιρετικά ευρεία θεματική η οποία καλύπτει τον σύγχρονο και τον αρχαίο πολιτισμό, ενώ οι αναφορές στην κλασική αρχαιότητα είναι εμφανείς και στη σειρά έργων που αντλούν την έμπνευσή τους από τις μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στην Αρχαία Ολυμπία και εξερευνούν τη σχέση ανάμεσα στο ζωντανό παρόν και σε έναν κλασικό κόσμο που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς.
Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Κυριάκος Κουτσομάλλης, Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος B&E Γουλανδρή.
Η έκθεση «Τοπία της μνήμης – Αυτά που κράτησα» εγκαινιάζεται στις 20 Μαΐου στο Μουσείο Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή
Η νέα έκθεση που εγκαινιάζεται στις 20 Μαΐου στο Μουσείο Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή με τον τίτλο «Γιάννης Ψυχοπαίδης- Τοπία της μνήμης, αυτά που κράτησα» δεν αποτελεί μια αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη αλλά μια παρουσίαση έργων που εκείνος κράτησε μακριά από τη θέα του κοινού σε διάφορες περιόδους της ζωής του και της καλλιτεχνικής του δημιουργίας. Θα λέγαμε επομένως ότι είναι μια αφήγηση, χωρισμένη σε 20 κεφάλαια, που σκιαγραφούν την πορεία του Γιάννη Ψυχοπαίδη από το 1962 έως και σήμερα. Την έκθεση έχει επιμεληθεί ο Κυριάκος Κουτσομάλλης, ο οποίος πέρασε πολύ χρόνο με τον Γιάννη Ψυχοπαίδη ώστε να καταφέρουν να περάσουν μαζί στην παρουσίαση αυτό το προσωπικό στοιχείο που διατρέχει την έκθεση.
Η Σοφίκα Ελευθερουδάκη και η Ειρήνη Γρατσία έδωσαν μία συνέντευξη στον Τάκη Σκριβάνο και το Athens Voice στις 30.4.2026:
Θα ζούσατε σε μια ιστορική πολυκατοικία 100 χρόνων;
Δύο πολυκατοικίες, ένας αιώνας ζωής: Όσα έχουν δει τα κτίρια της Λουκιανού, Χάρητος και Πατριάρχου Ιωακείμ 21 στο Κολωνάκι
Θα ’τανε λίγο μετά την Κατοχή. Μια μικρούλα, 10-11 χρονών, που πριν λίγο καιρό είχε μετακομίσει με την οικογένειά της στο σπίτι της Πατριάρχου Ιωακείμ 21, επέστρεφε σπίτι κι ετοιμαζόταν να χτυπήσει το κουδούνι. Τότε είδε μια πολύ καλοντυμένη κυρία να έρχεται και να περνάει το κατώφλι της πολυκατοικίας. Ανοίγοντας η πόρτα, τρύπωσε και η μικρή μαζί της. Και της έκανε εντύπωση ο τρόπος που την κοίταξε η καλοντυμένη γυναίκα. Τελείως υποτιμητικά, σαν να της έλεγε «τι θες κι εσύ να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο με εμένα». Το μικρό κορίτσι ζει και σήμερα στην πολυκατοικία της Πατριάρχου Ιωακείμ. Η άλλη γυναίκα ήταν η πριγκίπισσα Αλίκη (1885-1969), η οποία επισκεπτόταν εκείνη τη μέρα τον γιατρό Δοξιάδη. Είναι μία από τις εκατοντάδες ιστορίες που έχει να πει αυτό το σπίτι, στη συμβολή των οδών Λουκιανού, Χάρητος και Πατριάρχου Ιωακείμ 21 (από εδώ η κύρια είσοδος), όπως και το απέναντι, στη γωνία Λουκιανού 34 και Χάρητος 15. (περισσότερα…)
Μια νέα εποχή ξεκίνησε για το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά. Σε μια λαμπρή τελετή η εμβληματική εγκατάσταση παραδόθηκε πλήρως ανακαινισμένη και λειτουργική στους Έλληνες πρωταθλητές, έτοιμη να αποτελέσει ξανά το ορμητήριο για νέες διεθνείς επιτυχίες.
Η ριζική ανακαίνιση της ολυμπιακής υποδομής, η οποία δημιουργήθηκε το 2003 για τους Αγώνες της Αθήνας αλλά έκτοτε αντιμετώπιζε σοβαρά λειτουργικά προβλήματα και φθορές, υλοποιήθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) με την καθοριστική συμβολή και στήριξη της Alpha Bank. Στόχος της μεγάλης αυτής παρέμβασης ήταν η δημιουργία ενός σύγχρονου αθλητικού κέντρου υψηλών προδιαγραφών, αντάξιου της ιστορίας της ελληνικής κωπηλασίας.
ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΚΩΠΗΛΑΤΟΔΡΟΜΙΟΥ ΣΤΟ ΣΧΟΙΝΙΑ (ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)
Περισσότερα:
Η ταινία «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» είναι μια γλυκόπικρη «γυναικεία ιστορία» που ακολουθεί μια γυναίκα κοντά στα 40, την Μαρία, τις πρώτες μέρες αφότου μαθαίνει ότι είναι έγκυος.
Με πρωταγωνίστριες την Μαρία Αποστολακέα (Μαρία), την Μαντώ Γιαννίκου (στον ρόλο της αδελφής της), όπως και τον Ακύλλα Καραζήση, η ταινία μιλά για καυτά σύγχρονα ζητήματα, από τη μητρότητα και την ελευθερία επιλογής, ως το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της. Αυτή η μικρή παραγωγή του Τάσου Κορωνάκη και της Laika Productions άνοιξε την περασμένη εβδομάδα στο Newman Cinema όπου προβαλλόταν μέχρι χθες, και εν καιρώ θα πραγματοποιήσει προβολές σε πολλές πόλεις και σε θερινά σινεμά (18 και 25 Μαΐου, Στέλλα)
Μαντώ Γιαννίκου – Μην γελάτε, θα σας δει ο κόσμος στο Los Angeles Greek Film Festival
Ομαδική έκθεση
Εγκαίνια Έκθεσης : Τρίτη 21 Απριλίου 2026, 19.30-21.30
Διάρκεια έκθεσης: 21 Απριλίου 2026 – 16 Μαΐου 2026
Η Γκαλερί Σκουφά με μεγάλη χαρά παρουσιάζει την καινούργια ομαδική έκθεση με τίτλο «Οι Αυτοδίδακτοι: Από τον Θεόφιλο στις μέρες μας». Η έκθεση εγκαινιάζεται την Τρίτη 21 Απριλίου, στις 19:30 – 21:30 και θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Μαΐου 2026.
Η έκθεση χαρτογραφεί μια εικαστική διαδρομή που εκτείνεται από το έργο του Θεόφιλου έως τη σύγχρονη εικαστική έκφραση, αναδεικνύοντας τη διαχρονική παρουσία της αυτοδίδακτης δημιουργίας στην τέχνη. Πρόκειται για μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές, όπου η ανάγκη για έκφραση υπερβαίνει τα όρια της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης και αναδεικνύει την προσωπική διαδρομή μάθησης και δημιουργίας.
Από τη λαϊκή εικονογραφία και τη βιωματική αφήγηση έως τις σύγχρονες αναζητήσεις και τα προσωπικά ιδιώματα, η αυτοδίδακτη ζωγραφική αποκαλύπτει εκφραστικούς τρόπους που δεν υπακούουν σε κανόνες, αλλά γεννιούνται από την εσωτερική ανάγκη για δημιουργία.
Στην έκθεση συμμετέχουν τόσο παλαιότεροι, γνωστοί καλλιτέχνες, όσο και νεότεροι, καταξιωμένοι, οι οποίοι έχουν ξεχωρίσει για τη δυναμική της δουλειάς τους. Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες και επιρροές, μοιράζονται το ίδιο πάθος για την τέχνη και την ελευθερία της έκφρασης, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητα δεν περιορίζεται από ακαδημαϊκά πλαίσια.
Σκοπός της έκθεσης ακόμα είναι να γιορτάσει την επικείμενη επέτειο εκατό ετών από την επίσημη πρώτη εμφάνιση αυτοδίδακτων καλλιτεχνών (1928-2028) στο Άσυλον Τέχνης του Νίκου Βέλμου (“Έκθεσις Ασπουδάχτων Καλλιτεχνών”). Είναι ταυτόχρονα και η πρώτη εμφάνιση του μαθητή ακόμα τότε Γιάννη Τσαρούχη, πριν καν εισαχθεί στην Σχολή Καλών Τεχνών.
Η έκθεση συνοδεύεται από εικονογραφημένο κατάλογο με εισαγωγή του Μ.Ζ. Κοπιδάκη και κείμενο των Ελένης Καλλιγά – Ν.Π. Παΐσιου που επισημαίνει την ιστορική διάσταση της πρόσληψης και της τελικής αποδοχής των αυτοδίδακτων καλλιτεχνών στην Ελλάδα.
Καλλιτέχνες της έκθεσης:
Αλέξης Ακριθάκης, Μίνως Αργυράκης, Σοφία Καλογεροπούλου, Κάππου, Φώτης Κόντογλου, Μποστ, Μαρία Πωπ, Niki de Saint Phalle, Ευγένιος Σπαθάρης, Σκλάβαινας, Ίρις Χαραμή, Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, Αλέξης Πλάτων Χατζημιχάλης, Έρση Χατζημιχάλη, Γιώργος Χαρίδημος, Νικόλαος Α. Χριστόπουλος.
Λένα Κιτσοπούλου – Συνέντευξη: Η συγγραφέας, ηθοποιός, ζωγράφος και τραγουδίστρια μιλάει για το νέο της βιβλίο, τις θεατρικές παραστάσεις «Σωσμένος» και «Βάκχες», τη ζωή της.
Επέστρεψε με το νέο της βιβλίο «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης», κάνει την τελειωμένη μάνα στον «Σωσμένο» του Βασίλη Μπισμπίκη και ετοιμάζεται για «ταραχή» με τον Λευτέρη Πανταζή στις «Βάκχες».
Έπειτα από μία δεκαετία η Λένα Κιτσοπούλου έχει ένα νέο βιβλίο για την Κική που έγινε Λάμπρος και ξαναπέφτει στον έρωτα της ζωής του, αυτόν που ως κοριτσάκι άφησε πίσω – «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Μετά τους μονολόγους όπου σολάρει την παράνοια της διπλανής πόρτας και τους αυτοσχέδιους διαλόγους με τον Βασίλη Μπισμπίκη στον «Σωσμένο» του Έντουαρντ Μποντ, φεύγει γρήγορα από το Cartel, γιατί αυτή την περίοδο πηγαινοέρχεται σε νοσοκομεία.
Περισσότερα στο Athens Voice:
Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να μιλήσουν απευθείας με τα ζώα, τα φυτά και τον φυσικό κόσμο,ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε την κλιματική αλλαγή θα διέφερε και πώς; Το Goethe Institut Athen προσκαλεί το κοινό στο Ecological Translation, ένα πρότζεκτ του Alexander Damianos και της Asya Yaghmurian για την κλιματική αλλαγή και την οικολογική μετάφραση.
Το εγχείρημα θέτει καίρια και επιτακτικά ερωτήματα που αφορούν τη σχέση μας με το φυσικό περιβάλλον, την τεχνολογία, και την επικοινωνία μας με τα (μη) ανθρώπινα όντα. Περιλαμβάνει ένα διήμερο διεπιστημονικό συμπόσιο και μια εικαστική έκθεση, ενώ συνοδεύται από παράλληλες δράσεις – ένας συμμετοχικός ηχητικός περίπατος λειτουργεί ως εισαγωγή στο πρόγραμμα, το οποίο ολοκληρώνεται με μια συζήτηση.
Στην έκθεση που επιμελείται η Asya Yaghmurian παρουσιάζονται έργα οχτώ σύγχρονων
δημιουργών, συγκεκριμένα της Κυριακής Γονή, του Abelardo Gil-Fournier, της Nona Inescu, της Agata Ingarden, του Bill Kouligas, της Raffaela Naldi Rossano, της Zoë Paul και της Jenna Sutela. Στο συμπόσιο συμμετέχουν ειδικοί από τα πεδία του δικαίου, της επιστήμης, της τεχνολογίας, της πολιτικής και της τέχνης, όπως οι Κατερίνα Γρέγου, Δάφνη Δραγώνα, Armen Avanessian, Alexander Damianos, Adriaan Eeckels, Orit Halpern, Iwona Janicka, Jussi Parikka, Luke Rendell, Max Ritts, Katharina Isabel Schmidt, Pratyusha Sharma, Bernhard Siegert, Tiziana Terranova, Yvonne Volkart και Joanna Zylinska. Στον περίπατο μας καθοδηγεί η Ελένη Ρήγα. Στην καταληκτική εκδήλωση συνομιλούν η Elahe Rajabiani, ο Περικλής Τερλιξίδης και η Κατερίνα Τερλιξίδου.
Εγκαίνια: Τρίτη 28 Απριλίου, 18:00–19:00
Διάρκεια: 28 Απριλίου – 30 Μαΐου 2026
Διήμερο συμπόσιο Τρίτη 28 Απριλίου, 11:00–18:00
Τετάρτη 29 Απριλίου
Την Παρασκευή 22 Μαΐου και ώρα 19:30, το Ιωνικό Κέντρο στην Πλάκα μετατρέπεται σε σκηνικό μιας υψηλής αισθητικής μουσικής αναδρομής. Ο Τενόρος Στυλιανός Σκιάδας και ο Δημήτρης Γιάκας ξετυλίγουν το νήμα των αισθήσεων σε μια μουσική συνάντηση από τη Βιέννη ως την Αθήνα. Η βραδιά εμπλουτίζεται από την παρουσία της εξαιρετικής σοπράνο Κατερίνας Βασιλειάδου και του μπάσου Ευάγγελου Χατζησταύρου, οι οποίοι συμμετέχουν ως προσκεκλημένοι, προσθέτοντας τη δική τους ιδιαίτερη χροιά στο αφιέρωμα. Το πρόγραμμα αποτελεί μια εκλεπτυσμένη ανθολόγηση έργων που ιχνηλατούν το πάθος, την προσμονή και την αέναη αναζήτηση στα μυστικά μονοπάτια του ερωτα, οι καλλιτέχνες ξεδιπλώνουν πτυχές του που συχνά παραμένουν ανέκφραστες, συνθέτοντας ένα μουσικό οδοιπορικό αφιερωμένο στη δύναμη που κινεί τον κόσμο: τον έρωτα.
Συντελεστές:
– Στυλιανός Σκιάδας (Τενόρος): Με έδρα τη Βιέννη και επαγγελματική του πορεία στην Wiener Staatsoper, μεταφέρει στην ελληνική σκηνή τη διεθνή εμπειρία και την ερμηνευτική του δεινότητα.
– Δημήτρης Γιάκας (Πιάνο): Ο κορυφαίος πιανίστας, με τη μακρά πορεία στις μεγαλύτερες λυρικές σκηνές, εγγυάται την αισθητική αρτιότητα της βραδιάς.
– Κατερίνα Βασιλειάδου (Σοπράνο): Η διακεκριμένη σοπράνο συμπράττει σε επιλεγμένα μέρη του προγράμματος, ενισχύοντας τη δραματουργική δύναμη του ρεσιτάλ.
– Ευάγγελος Χατζησταύρου (Μπάσος): Συμβάλλει με το χαρακτηριστικό ηχόχρωμά του στη δραματουργία του προγράμματος.
https://www.ticketservices.gr/event/oi-xilies-opseis-tou-erwta-iwniko-kentro/?lang=el
Εφτά χρόνια Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας Agatha! Εφτά χρόνια εγκλήματα στην καρδιά της Αθήνας!
Το Φεστιβάλ Agatha ανοίγει ξανά τις πύλες του για έβδομη χρονιά. Το ετήσιο ραντεβού της αστυνομικής λογοτεχνίας που φέρνει κοντά αναγνώστες, συγγραφείς και εκδότες στη μεγάλη γιορτή του βιβλίου, έχει οριστεί για τον Μάιο και υπόσχεται μεγάλες εκπλήξεις στους φίλους της αστυνομικής λογοτεχνίας.
Η φετινή διοργάνωση αρχίζει στις 5 Μαΐου 2026, με pre festival events, με πρώτη την εκδήλωση με θέμα «Έγκλημα-άτομο-κοινωνία: Το έγκλημα στο μικροσκόπιο της Επιστήμης και της Λογοτεχνίας» και ολοκληρώνεται όπως κάθε χρόνο με τη μεγάλη εκδήλωση της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας, με θέμα «Και ζήσαν αυτοί καλά; Παραμύθι και αστυνομική λογοτεχνία», στις 29 Μαΐου.
Το Φεστιβάλ κορυφώνεται το τριήμερο 15, 16 και 17 Μαΐου 2026, στο Πολεμικό Μουσείο (Βασ. Σοφίας & Ριζάρη 2, Αθήνα).
Φέτος, το Φεστιβάλ θα επισκεφθούν σημαντικοί συγγραφείς από το εξωτερικό, με πρώτο τον διάσημο Ισπανό συγγραφέα Arturo Pérez-Reverte που περιμέναμε για χρόνια! Επίσης θα έχουμε τη χαρά να υποδεχτούμε την B. A. Paris, από την Αγγλία, την Kristina Ohlsson, από τη Σουηδία, αλλά και τον Hugues Pagan, από τη Γαλλία.
Το πρόγραμμα του τριήμερου φεστιβάλ στο Πολεμικό Μουσείο θα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και «πυκνό» με ομιλίες, παρουσιάσεις και εργαστήρια για όλους.
Αξίζει να αναφέρουμε κάποια highlights όπως την πολυαναμενόμενη θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστές τους αγαπημένους μας συγγραφείς, το μεγάλο αφιέρωμα στο true crime, το debate της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας που φέτος έχει θέμα «Αστυνομική λογοτεχνία: Γυναικεία ή αντρική υπόθεση;», παρουσίαση της μεγάλης έρευνας για τη θυματοποίηση και των φόβο από το Eργαστήρι Eγκληματολογίας Tabula Rasa, ομιλία από επαγγελματίες ψυχικής υγείας για την εγκληματικότητα και τη βία παιδιών και εφήβων, παιχνίδια μυστηρίου για μικρούς και μεγάλους και roleplaying games, μουσική παράσταση με ρεμπέτικα τραγούδια, που αναφέρονται σε εγκλήματα, σεμινάρια δημιουργικής γραφής για παιδιά και για μεγάλους, μια πρωτότυπη εκδήλωση με θέμα «δυστοπία και graphic novels» και, φυσικά, την απονομή του Βραβείου Agatha σε γνωστό συγγραφέα για τη συνεισφορά του στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε στο αφιέρωμα στον Γιάννη Μαρή, τον «πατέρα» του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος το οποίο περιλαμβάνει την προβολή ταινίας βασισμένης σε βιβλίο του, όπως και έκθεση φωτογραφίας.
Εκτός από το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας, εκδηλώσεις θα φιλοξενηθούν στο βιβλιοπωλείο Monogram (Υμηττού 17, Χολαργός), στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα (Ηρακλειδών 66 & Θεσσαλονίκης, Θησείο), στο NYX Esperia Palace Hotel Athens (Σταδίου 22 και Εδουάρδου Λω), στο The UpperHouse Athens (Βουκουρεστίου 3) στο καφέ Φίλιον (Σκουφά 34)και στο Woody Citygarden (Πατησίων 123).
Το 7ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας Agatha τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων, στο πλαίσιo του προγράμματος This Is Athens και διοργανώνεται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας και του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Στις 16 Μαίου 17.00 -19.00 η Κλαίρη Θεοδώρου θα υπογράφει αντίγραφα του βιβλίου της ” Μην το διαβάσεις” και θα συνομιλήσει με το κοινό της
Το πρόγραμμα της έκθεσης:
Η Χριστίνα Βάζου (΄86) δημοσίευσε στο fb:
“Με μεγάλη χαρά θα ήθελα να σας προσκαλέσω στην Αθηναϊκή πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ μας “I want to be a winner” την Τετάρτη 29 Απριλίου 2026, 07:30 μ.μ. στο Studio new star art cinema.
Γύρισα το ντοκιμαντέρ σε μία διάρκεια 4 ετών στο κέντρο φιλοξενίας ανήλικων προσφύγων Νεφέλη 2 της κοινωνικής οργάνωσης Κοινωνικό ΕΚΑΒ και στη συνέχεια ταξίδεψα στο Βέλγιο και την Ολλανδία για να το ολοκληρώσω. Βίωσα έναν κόσμο που αντιλαμβανόμουν έως τότε μονάχα επιγραμματικά. Εντυπωσιάστηκα από τη μοναδική σοφία με την οποία αντεπεξέρχονται τα παιδιά που γνώρισα, και συγκεκριμένα ο Nasir, ο Omran και ο Ferdinand στις δυσκολίες της ζωή τους. Θέλησα να καταγράψω τη στάση τους, τα όνειρα και τις ελπίδες τους ως πηγή θαυμασμού, έμπνευσης και δύναμης. Εύχομαι μέσα από το ντοκιμαντέρ αυτό να μπορέσω να μοιραστώ μαζί σας λίγες από τις πολύτιμες εμπειρίες ζωής που απέκτησα μαζί τους. Είμαι πολύ ευγνώμων για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν τα παιδιά και τη δυνατότητα που είχα να συναναστραφώ μαζί τους.
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές του ντοκιμαντέρ και την ομάδα του Κοινωνικού ΕΚΑΒ. Η είσοδος είναι ελεύθερη με ελεύθερη συνεισφορά για την υποστήριξη του κινηματογράφου.
Studio new star art cinema
ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Τηλ 210-8640054
