Οι συζητήσεις γύρω από το κλείσιμο του ελληνικού προγράμματος της Deutsche Welle έχουν για μένα και μια έντονα προσωπική διάσταση. Κι αυτό γιατί – πάνε πολλά χρόνια πια – τη δεκαετία του ’90 είχα την ευθύνη του ιστορικού αυτού προγράμματος.

Οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται: ήταν μια εποχή καταιγιστικών αλλαγών στο ελληνικό ραδιοφωνικό τοπίο. Η ιδιωτικοποίηση της ραδιοφωνίας προκάλεσε πραγματική έκρηξη στα ερτζιανά. Σε ολόκληρη τη χώρα ξεφύτρωναν νέοι σταθμοί σαν τα μανιτάρια, μεταμορφώνοντας τον χάρτη της ενημέρωσης.

Στη Deutsche Welle τότε πήραμε μια στρατηγική απόφαση: να απευθυνθούμε στους νέους αυτούς σταθμούς – οι περισσότεροι βρίσκονταν στην περιφέρεια – και να επιδιώξουμε συνεργασίες για την αναμετάδοση των προγραμμάτων μας. Θυμάμαι ακόμη το προνόμιο που είχα να διασχίζω την Ελλάδα, συναντώντας σε διάφορες πόλεις τους πρωτοπόρους του νέου, ελεύθερου ραδιοφώνου. Ήταν άνθρωποι με όραμα, ενθουσιασμό και διάθεση να πειραματιστούν. (περισσότερα…)

Ο Ronald Meinardus εκφράζει την ανησυχία του για την απόφαση της Deutsche Welle, βάσει της οποίας στο τέλος του έτους πρόκειται να καταργηθεί το ελληνικό πρόγραμμα.

Η απόφαση έπληξε τους ενδιαφερόμενους και τους πολλούς φίλους του προγράμματος σαν κεραυνός εν αιθρία. Το ελληνικό συντακτικό προσωπικό της Deutsche Welle είχε συνηθίσει εδώ και καιρό τις ατέρμονες συζητήσεις για πιθανές περικοπές στον προϋπολογισμό· αυτή είναι η πραγματικότητα όταν μια επιχείρηση εξαρτάται εξ ολοκλήρου από κρατική χρηματοδότηση. Ωστόσο, η ανακοίνωση του κλεισίματος, μετά από περισσότερα από 60 χρόνια επιτυχημένης λειτουργίας, έχει εντελώς διαφορετικό, καταστροφικό αντίκτυπο. Η ίδια η διαδικασία λήψης της απόφασης προκαλεί κριτική: τελικά, η συντακτική ομάδα βρέθηκε μπροστά σε τετελεσμένο γεγονός, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση.

Η υποκείμενη πραγματικότητα είναι η εξής: η Deutsche Welle, ο διεθνής ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Γερμανίας, λαμβάνει λιγότερα χρήματα από τη γερμανική κυβέρνηση. Ο τρέχων προϋπολογισμός της έχει έλλειμμα 21 εκατομμυρίων ευρώ. Ως αποτέλεσμα, πολλά προγράμματα πρέπει να σφίξουν τον ζωνάρι – αυτό είναι φυσιολογικό. Αυτό που είναι όμως εξαιρετικό είναι η θανατική ποινή που επιβλήθηκε στην ιστορική ελληνική υπηρεσία, η οποία πρόκειται να καταργηθεί στο τέλος του έτους. Θα είναι η μόνη από τις περισσότερες από 30 γλωσσικές υπηρεσίες που θα κλείσει. (περισσότερα…)

Η Ξένια Κουναλάκη δημοσίευσε στις 24.2.206 στην εφημερίδα “Καθημερινή” μία συνέντευξη / συζήτηση με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο ,Γκιντεόν Λιούις Κρος, να εξηγήσει τι ανακάλυψε γι’ αυτή τη νέα μορφή ευφυΐας

Οι δημιουργοί του Claude της Anthropic παραδέχονται ότι δεν ξέρουν πώς λειτουργεί η ευφυΐα του. Ο δημοσιογράφος που ερεύνησε τα πειράματά τους, μίλησε στην «Κ»

Έχει «ψυχή»; Νιώθει; Μήπως ήδη σκέφτεται πιο μπροστά από τους δημιουργούς του – από αυτούς που, όπως λέγεται, «καλλιεργούν» την ευφυΐα του, χωρίς ούτε οι ίδιοι να αντιλαμβάνονται πλήρως πώς λειτουργεί; Ο λόγος για τον Claude, το μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης της Anthropic, μιας εταιρείας που ξεκίνησε ως ερευνητική με ιδρυτές δύο πρώην συνεργάτες του Σαμ Αλτμαν στην OpenAI, τα αδέλφια Ντανιέλα και Ντάριο Αμοντέι, και της οποίας η αξία αγγίζει ήδη τα 380 δισ. δολάρια.

Σε αυτά τα ερωτήματα, για τη φύση της απρόβλεπτης νοημοσύνης του Claude, επιχείρησε να βρει απαντήσεις ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Γκιντεόν Λιούις Κρος. Στο ρεπορτάζ του περιγράφει πώς οι ερευνητές της Anthropic προσπαθούν να κατανοήσουν τον εγκέφαλο και τον «εαυτό» του συστήματος, εξετάζοντας τους νευρώνες του και κάνοντάς του ψυχολογικά πειράματα.

Λίγες ημέρες μετά τη δημοσίευση της έρευνας, η Wall Street Journal έγραψε ότι ο Claude χρησιμοποιήθηκε από το Πεντάγωνο στην επιχείρηση κατά του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, κάτι που αντιβαίνει στους διακηρυγμένους στόχους της Anthropic για τη μη χρήση βίας. Η «Κ» ζήτησε από τον Κρος να εξηγήσει τι ανακάλυψε γι’ αυτή τη νέα μορφή ευφυΐας. (περισσότερα…)

Ο Ronald Meinardus σχολιάζει στο τεύχος της 25.2.2026 της Griechenland Zeitung την απόφαση της Deutsche Welle να κλείσει το ελληνικό πρόγραμμα και εξετάζει το τι μπορεί να γίνει για να σωθεί. (περισσότερα…)

Ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους σχολιάζει στο liberal.gr τα ζητήματα που προκύπτουν από την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή:

Εν μέσω ραγδαίας κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, και με φόντο την κατάρριψη πυραύλου με κατεύθυνση την Τουρκία από τις συμμαχικές δομές, ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους, ανώτερος ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ, μιλά στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη για τη δυναμική που προσλαμβάνει ο πόλεμος, τον «νέο πραγματισμό» του Φρίντριχ Μερτς απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ και τον διχασμό της Ευρώπης σχεδόν ως κανονικότητα πλέον απέναντι σε κρίσιμα ζητήματα της παγκόσμιας πολιτικής.

Για ποιοτική κλιμάκωση της σύγκρουσης που φέρνει για πρώτη φορά κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ -και δη την Τουρκία, η οποία πέραν του ότι στηρίζει το ιρανικό καθεστώς, είναι μακράν στρατιωτικά ισχυρότερη των κρατών του Κόλπου- κάνει λόγο ο κ. Μαϊνάρντους. Όσον αφορά την Ευρώπη, επισημαίνει ότι θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι η απειλή περιορίζεται αποκλειστικά στην Κύπρο, μεταφέροντας τις ανησυχίες που επικρατούν στο Βερολίνο στη βάση των εκτιμήσεων ειδικών ότι όσο πιο απελπιστική γίνεται η στρατιωτική κατάσταση του καθεστώτος στα συμβατικά πεδία μάχης, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος υβριδικών και τρομοκρατικών επιθέσεων. (περισσότερα…)

Λόγος πολύς έγινε τελευταίως, και δικαίως, για την πρόκριση του τραγουδιστή ΑΚΥΛΑ που θα εκπροσωπήση την χώρα μας στον επόμενο διαγωνισμό της Eurovision. Υπενθυμίζω ότι το όνομα του ΑΚΥΛΑ προέρχεται εκ του λατινικού aquilla, το οποίον σημαίνει αετός. Στην Καινή Διαθήκη “το θαυμάσιον ζεύγος Ακύλα και Πρισκίλλης”, όπως αναφέρει ο Παύλος, Πόντιοι στην καταγωγή, ήταν επιχειρηματίες και στην βιοτεχνία τους παρήγαγαν σκηνές για τους Ρωμαίους στρατιώτες. Στην επιχείρησή τους ευρήκε απασχόληση ο Παύλος κατά την παραμονήν του στην Κόρινθο, αργότερα και στην Έφεσο.

Έτσι, όλοι μας να ευχηθούμε στον Ακύλα-αετό να φέρη το τρόπαιο!!!

έρρωσθε εν παντί και πανοικεί!!!

Για δεκαετίες, οι Ευρωπαίοι ζούσαν σε μια γεωστρατηγική κατάσταση βαθιάς νάρκης, βασιζόμενοι – όπως πολλοί παραδέχονται πλέον ανοιχτά – με μια ορισμένη αφέλεια στην αμερικανική στρατιωτική ασπίδα.

Φέτος, ο Ντόναλντ Τραμπ άφησε τον πιο συγκρουσιακό εκπρόσωπό του εκτός σκηνής. Αντί να στείλει τον συνήθη προκλητικό εκπρόσωπο της κυβέρνησης – γνωστό για τη ρητορική του σφυροκοπία χωρίς να δίνει σημασία στις διπλωματικές επιπτώσεις – ο πρόεδρος έστειλε τον υπουργό Εξωτερικών του σε αυτό που είναι αναμφισβήτητα η πιο σημαντική διάσκεψη για την ασφάλεια της χρονιάς.

Οι Ευρωπαίοι είχαν λόγο να προετοιμαστούν. Οι αναμνήσεις τους είναι ακόμα νωπές. Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την ανάληψη της νέας κυβέρνησης, ο αντιπρόεδρος J.D. Vance στάθηκε μπροστά στους συγκεντρωμένους πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης στο Μόναχο και, αντί να προσδιορίσει τη Ρωσία ή την Κίνα ως τις κύριες απειλές, καταδίκασε αυτό που αποκάλεσε «εσωτερικές» αδυναμίες των ευρωπαϊκών δημοκρατιών – μια υποτιθέμενη διάβρωση της ελευθερίας του λόγου και των δημοκρατικών κανόνων. Η περσινή ομιλία εξέπληξε το ακροατήριο και έδωσε μια πρώτη γεύση από τις αναταραχές που σύντομα θα ταρακουνούσαν τις διατλαντικές σχέσεις. (περισσότερα…)

Με αφορμή τις δύο περιοδεύουσες εκθέσεις με τίτλο: «Ζωντανή Μνήμη» – “Lebendige Errinerung”, που φιλοξενούνται στο φουαγιέ της Γερμανικής Σχολής Αθηνών και του γεγονότος ότι η μία από αυτές έχει θέμα: «Η απέλαση των Εβραίων από τα Ιωάννινα» του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου, θυμηθήκαμε μία ομιλία του Τάσου Γιαννίτση στα Ιωάννινα πριν 6 χρόνια, στις 27.1.2020, προσκεκλημένος του Δημάρχου Ιωαννίνων, καθηγητή Μωυσή Ελισάφ, στην εκδήλωση:

“Ημέρα Μνήμης Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων” με τίτλο:

“Η σημασία του να είσαι Δίκαιος των Εθνών:  Η ευθύνη της ηθικής και η ηθική της ευθύνης”

https://www.kis.gr/files/OMILIA_TASOY_GIANNITSH.pdf

Στα μέσα του 19ου αιώνα, το τέλος εγγραφής στον Δικηγορικό Σύλλογο του Λονδίνου ήταν 6 λίρες για τους γνωρίζοντες αρχαία ελληνικά και 100 για τους ανελλήνιστους.

Αν η αρχαία ελληνική ως εκπτωτικό κουπόνι είναι, μεταξύ άλλων, και εκδήλωση του βρετανικού χιούμορ, την ίδια εποχή οι Γερμανοί, με κεκτημένη ταχύτητα από την ελληνολατρική κραιπάλη του 18ου αιώνα, οραματίζονταν μια κοινωνία δικηγόρων που διάβαζαν Όμηρο και εμπόρων που μπορούσαν να παραθέτουν Σοφοκλή – στο πρωτότυπο εννοείται.

(περισσότερα…)

Με την σημερινήν ημέραν (1.2.2026) άρχεται το Τριώδιον. Είναι ένα υμνολογικόν βιβλίον, το οποίον απαρτίζεται από τρία μέρη, το οποίο χρησιμοποιείται από σήμερα μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Καλείται Τριώδιον ένεκα του γεγονότος ότι πολλοί κανόνες που περιλαμβάνονται στον Όρθρο έχουν μόνον τρείς ωδές, σε αντίθεση με άλλα υμνολογικά βιβλία , όπως την Παρακλητική και τα Μηναία, που έχουν συνήθως εννέα ωδές!

Με την ταπείνωση του τελώνου, του σημερινού ευαγγελίου από τον Λουκά, να πορευθούμε όχι μόνον κατά την μεγάλη και μακράν σε διάρκεια περίοδο του Τριωδίου, αλλά και σε όλην την βιοτήν μας!

Χρόνια Πολλά για τον Τρύφωνα, προστάτη των αμπελουργών και των αμπελιών! Τον παλαιόν καλόν καιρόν ελάμβαναν χώρα ειδικές εορτές στα Μεσόγεια της Αττικής, εξ ού και ο άγιος Τρύφων στην Παλλήνη!

έρρωσθε εν παντί και πανοικεί!

Υ.Γ. Ιδιαιτέρως προβάλλεται η προσωπικότης του τελώνου, μισητού κατά τα άλλα επαγγελματία στην Παλαιστίνη. Είναι άξιον ενδιαφέροντος ότι ο Χριστός συναναστρέφετο οικονομικούς παράγοντες της εποχής, όπως τον τελώνη Ζακχαίο, αλλά και τον Ματθαίο, απόστολο και ευαγγελιστή, πρώην τελώνη.

In an age of political and technological disruption, moving forward means stepping into the unknown. Old maps will not serve us in uncharted territory.

As a businesscoach I help my clients hone their innercompass, fostering clarity as an antidote to confusion.

On a recent trip to Morocco, I discovered a map created in 1154, that came to be the gold standard in cartography for centuries. At the behest of King Roger II of Sicily, the geographer Al-Idrisi had depicted the then known world. What looks unwieldy to our eyes, was a masterpiece at the time. Al-Idrisi got a lot of details right, including trading routes, as the reproduction of his work at the kasbah in Tangiers shows. (περισσότερα…)

Ο Γιάννης Βαληνάκης δημοσίευσε στις 4.1.2026 στην εφημερίδα “Η Καθημερινή” ένα άρθρο του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις:

Έναντι του κλιμακούμενου τουρκικού αναθεωρητισμού και εν μέσω των κινδύνων που αναδύονται από το ημιάναρχο διεθνές περιβάλλον, επείγει ένας νηφάλιος απολογισμός της πολιτικής των «ήρεμων νερών». Με εμφανή την επιστροφή στην ένταση και με τις διεκδικήσεις της γείτονος να διευρύνονται μέχρι την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, επείγει η αναζήτηση μιας αποτελεσματικότερης στρατηγικής. (περισσότερα…)

Oταν η Αμερική παύει να είναι βεβαιότητα: Η Ευρώπη σε αμηχανία, η Ελλάδα σε στρατηγική αναπροσαρμογή (από την εφημερίδα “Η Καθημερινή” της 28.1.2026)

Με απροκάλυπτη περιφρόνηση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιτέθηκε φραστικά στην Ευρώπη, εξυμνώντας το δίκαιο του ισχυρού — μια αρχή που ενσαρκώνει όσο κανείς άλλος

Τι θυελλώδεις ημέρες ήταν αυτές. Πρώτα ήρθαν οι στρατιωτικές απειλές, οι απόπειρες εκβιασμού μέσω νέων δασμών, οι προσβολές και οι ταπεινώσεις. Και ύστερα, στο φινάλε του μεγάλου θεάματος του Τραμπ στο Νταβός, η θεαματική αναδίπλωση: η στρατιωτική απειλή αποσύρθηκε από το τραπέζι και η συζήτηση περί προσάρτησης της Γροιλανδίας εξαφανίστηκε ξαφνικά επίσης. (περισσότερα…)

ΙΜΙΑ:Αποκαλυπτικός φάκελος 30 χρόνια μετά

Η κρίση των Ιμίων συνιστά εθνική αποτυχία της Μεταπολίτευσης. Πρόκειται για το αποτέλεσμα βαθιάς ανεπάρκειας στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο λήψης αποφάσεων, με έναν πρωθυπουργό που είχε μόλις αναλάβει.

Η τότε πολιτική ηγεσία αποδείχθηκε ανίκανη να εμπιστευθεί, να συντονιστεί και να συνεργαστεί τόσο ενδοκυβερνητικά όσο και με τους θεσμικούς φορείς των Ενόπλων Δυνάμεων και της υπηρεσίας πληροφοριών. Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης, η ηγεσία βρισκόταν ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις, αντιδρώντας σπασμωδικά.

Αυτή η συστημική αδυναμία οδήγησε τελικά στην αποδοχή μιας ασφυκτικής αμερικανικής πρότασης «απεμπλοκής», η οποία στόχευε αποκλειστικά στην εκτόνωση της έντασης. (περισσότερα…)

Το 1904 παρουσίασε ο Harry D. Weed στη Νέα Υόρκη τις πρώτες μεταλλικές αντιολισθητικές αλυσίδες, ώστε να έχουν πρόσφυση τα οχήματα και να μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια στους χιονισμένους και παγωμένους δρόμους.

Επί δεκαετίες αποτελούσαν οι αλυσίδες το μόνο διαδεδομένο αντιολισθητικό αξεσουάρ, αν εξαιρέσουμε τα χειμερινά ελαστικά, ορισμένες φορές μάλιστα με καρφιά για ειδική χρήση σε αγώνες και στις περιοχές του Αρκτικού Κύκλου.

Η μεγάλη αλλαγή έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν λανσάρισε η εταιρεία AutoSock στη Νορβηγία τις πρώτες χιονοκουβέρτες, οι οποίες έχουν εξελιχθεί σε μια αξιοπρεπέστατη και δημοφιλή εναλλακτική πρόταση απέναντι στις κλασικές αλυσίδες. Στην Ελλάδα είναι από το 2022 υποχρεωτικό να μεταφέρουμε μέσα στα αυτοκίνητα μας αντιολισθητικές αλυσίδες ή χιονοκουβέρτες κατά την περίοδο Οκτωβρίου έως τέλη Απριλίου, εφόσον όμως υπάρχει επίσημη εντολή από τις αρμόδιες Αρχές (Τροχαία, Περιφέρεια, Δήμος) ή είναι καλυμμένοι οι δρόμοι της περιοχής όπου κινούμαστε με χιόνι και πάγο.

Ας δούμε όμως, ποια από τις δύο λύσεις είναι η ιδανική ανάλογα με τις προσωπικές μας ανάγκες και τις συνθήκες κυκλοφορίας. (περισσότερα…)

“The West’s Slow Unraveling: Europe Confronts a Post-American Order” – 30.1.2026 – tovima.com

The West’s Slow Unraveling: Europe Confronts a Post-American Order

Η Νικολίτσα Τρίγκα που καλύπτει Εκπαιδευτικό Ρεπορτάζ στο “ΕΘΝΟΣ” θίγει ένα κρίσιμο ερώτημα των Ελλήνων της Γερμανίας:

«Η νούμερο ένα προϋπόθεση για να μπορεί να αντιστραφεί το brain drain είναι να υπάρχουν ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό», αναφέρουν οι σύλλογοι γονέων της Νυρεμβέργης

Οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων ελληνικών-γερμανικών σχολείων της Νυρεμβέργης προχώρησαν σε παράσταση διαμαρτυρίας, καταγγέλλοντας την υποστελέχωση σε εκπαιδευτικό προσωπικό και υποβάθμιση των σχολικών μονάδων, η οποία οφείλεται όπως δηλώνουν στη διαχρονική αδιαφορία και αδράνεια των αρμόδιων αρχών σε Ελλάδα και Βαυαρία. Οι Έλληνες της Γερμανίας αναφέρουν ότι χωρίς ισχυρά και λειτουργικά ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική πολιτική επαναπατρισμού των Ελλήνων που μετανάστευσαν τα τελευταία χρόνια και υπογραμμίζουν ότι η ελληνική εκπαίδευση των παιδιών τους αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για κάθε απόφαση επιστροφής. (περισσότερα…)

Σχόλια για την πρώτη επέτειο από την ανάληψη των καθηκόντων του Ντόναλντ Τραμπ γεμίζουν αυτές τις ημέρες τις εφημερίδες. Ενας κοινός παρονομαστής διατρέχει τις περισσότερες αναλύσεις: στην εσωτερική πολιτική, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση προς την αυτοκρατορία, ενώ στην εξωτερική πολιτική ο Τραμπ έχει κάνει καθοριστικές κινήσεις που στοχεύουν στην αποδόμηση της βασισμένης σε κανόνες διεθνούς τάξης, την οποία περιφρονεί. Οι χειρισμοί του Τραμπ για να ενσωματώσει με κάθε μέσο – και σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και τη βούληση του πληθυσμού – το νησί της Γροιλανδίας στις Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρουν άφθονο υλικό για αυτό το δυσοίωνο συμπέρασμα. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η ευθεία πρόκληση προς εκείνους που στέκονται εμπόδιο στα σχέδια προσάρτησης. Αυτή τη στιγμή, πρόκειται για τις κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Δανίας, της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και άλλων χωρών, οι οποίες, σε μια συμβολική κίνηση, έχουν στείλει περιορισμένο αριθμό στρατιωτών στο νησί. (περισσότερα…)

Με αφορμή την συμπλήρωσι 250 ετών από της γεννήσεως του Ιωάννου Καποδίστρια (Koρφοί 11 Φεβρουαρίου 1776) και την προβολή της ταινίας , επιτρέψατέ μοι ορισμένες σκέψεις επί της ταινίας.

Προβάλλεται, και δικαίως, η ανθρώπινη διάσταση του Κυβερνήτη. Η πολυετής σχέσις του με την Μολδαβή, Ελληνίδα την φωνήν και το γένος, Αλεξάνδρα Στούρ(τ)ζα. Πράγματι, από την εντυπωσιακή σε ποιότητα και ποσότητα αλληλογραφία των μαθαίνομε πολλά. Βέβαια, πρέπει να αναφερθή ότι κατά την διάρκεια των ετών 1808-1819 ο Καποδίστριας αλληλογραφούσε συστηματικά με τον πατέρα του, τον οποίον είχε ως πρότυπον , ο οποίος συχνά-πυκνά του υπενθύμιζε το θέμα του γάμου, ένα ζήτημα που ο Καποδίστριας ανέβαλε συνέχεια. (περισσότερα…)

In European media, Trump is compared to a mafia boss who applies the tools of a protection racketeer in foreign policy. From criminology, we know that giving in to extortionists is rarely a good idea

Commentaries marking the first anniversary of Donald Trump’s return to office are filling the newspapers these days. A common thread is hard to miss: at home, the United States is drifting toward authoritarian rule, while in foreign policy Trump has taken major steps toward dismantling the rules-based international order he so openly despises. Trump’s maneuvers to annex Greenland by force – against international law and the will of its population – provide ample material for this bleak assessment. That includes his direct challenge to those who stand in the way of his annexation plans. Among them are the governments of Germany, Denmark, France, and the United Kingdom, which have dispatched small contingents of soldiers to the island in a symbolic gesture. In retaliation, Trump has announced new punitive tariffs. The president invokes security arguments to justify his claim; international treaties and alliance commitments mean little to him. In Trump’s foreign-policy worldview, might makes right. In this respect, Trump and Putin are disturbingly similar. Trump promised his supporters that he would make America great again – and geographically larger. On that path, Greenland is a largely defenseless target. (περισσότερα…)