“Έφυγε” στις 9 Αυγούστου 1926, σε ηλικία 74 ετών, ο Νίκος Καλογερόπουλος, πρωταγωνιστής στην ταινία “Λούφα και Παραλλαγή” (1984) του Νίκου Περάκη και είχε αποσπάσει Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Τρία χρόνια νωρίτερα πρωταγωνίστησε στο “Μάθε παιδί μου γράμματα”, όπου και απέσπασε Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
(*) η φωτογραφία είναι από την ταινία του Νίκου Περάκη, “Λούφα και Παραλλαγή”
Από αυτά που γράφηκαν ξεχωρίζουμε την στήλη “Ακίς” της εφημερίδας “Δημοκρατία” και τον Δημήτρη Καπράνο:
Ένας σπουδαίος, ασυμβίβαστος, καλλιτέχνης
Ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε-χωρίς αμφιβολία- ένας από τους πλέον ταλαντούχους ανθρώπους του μεταπολιτευτικού ελληνικού κινηματογράφου.
Η εκπληκτική πρώτη εμφάνισή του στην ταινία “Μάθε παιδί μου γράμματα”, του Θόδωρου Μαραγκού, ήταν για του φίλους του σινεμά, μιε από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις εκείνης της δύσκολης εποχής.
Αργότερα, η ερμηνευτική του ιακνότητα απογειπώθηκε με το “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη και με την “Λούφα και παραλλαγή” του Νίκου Περράκη.
Έπαιξε και σε άλλες ταινίες, τις οποίες-όλες- σφράγισε με την δική του-μοναδική- ερμηνεία, ενώ όταν αποφάσισε να ασχοληθεί και με το Θέατρο, άφησε και εκεί έντονα ίχνη.
Κάποοια στιγμή “αποσύρθηκε” στα πάτρια εδάφη, χωρίς, όμως, να αποσυρθεί από την πραγματικπότητα μιας Ελλάδας που τον πλήγωνε, αλλά και τον πείσμωνε κάθε τόσο.
“Καλό ταξίδι Νικόλα! Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες. Ευγνώμων που σε γνώρισα” του έγραψε η Ελένη Ράντου..
“Αν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που έπινε κάθε φορά κατ’ευθείαν από την Πηγή των Μουσών, αυτός ήταν ο Νίκος Καλογερόπουλος. Η ψυχή του έχει κάνει όσα έπρεπε για να μείνει για πάντα εδώ στο πλάι μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι σήμανε η κάθε του εμφάνιση (στον Μαραγκό, στον Περάκη, στο ”Όνειρο Αριστερής Νύχτας”, στο ”Κάμπινγκ”, στους ”Ιππείς της Πύλου”και σε όλα τα άλλα) στην καρδιά μου, στην γλώσσα μου, στις αισθήσεις μου. Καλή αντάμωση κάπου στη Φύση” του είπε ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Διάβασα ότι ο Νικος είχε παίξει σε διάφορα τηλεοπτικά σήριαλ, αρχίζοντας από το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, το 1975. Δεν βλέπω σειρές στην τηλεόραση (μόνο αν τύχει) και δεν τον θυμάμαι.
Θυμάμαι, όμως, κάτι βράδια σε ταβερνάκια, με καλή παρέα, να συζητά πάντα μεγαλόφωνα και με εμμονή στις θέσεις του . Θυμάμαι ακόμη όταν τον πρωτογνώρισα, σε κάποιο από τα πρώτα μεταπολιτευτικά Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Θεσσαλονίκη, να καθόμαστε μέχρι το ξημέρωμα στο “Ντορέ” και να κουβεντιάζουμε για το σινεμά, που τόσο αγαπήσαμε στην ζωή μας.
Να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε στο περίφημο τραγούδι που έγραψε ο Νίκος , μουσική και στίχο, για τον πολέμαρχο Γεώργιο Καραϊσκάκη και το οποίο ερμήνευεσε μοναδικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου:
“Όπως στα λέω να τους τα γράψεις, όπως στα λέω να τους τα πεις, Καραϊσκάκης σεβνταλής, Καραϊσκάκης μπεσαλής. Καραϊσκάκης γεια χαρά, γεια σου ρε γέρο του Μοριά και γεια που σ’ αγαπάνε”.
Καλο ταξίδι, φίλε…
