Εννέα Σεπτέμβρη, μετά τα εξηκοστά ένατα γενέθλιά μου. Ωραίος καιρός, ένα με ενάμιση μποφόρ. Περιγιάλι.

Τα ζωντανά και τα οχήματα έχουν μια σχέση. Όπως έχουν συνηθίσει. Ας πούμε οι γάτες στην Αθήνα περιμένουν ένα όχημα να κάνει θόρυβο, αμάξι, φορτηγό η μηχανάκι. Πολλές φορές τις τρομάζω με το ποδήλατο. Δεν περιμένουν σιωπηλό όχημα και την τελευταία στιγμή πηδάν τρομαγμένες από κάτι που τρέχει αλλά δεν κάνει θόρυβο.

Ρίχνω την βάρκα στο νερό, βάζω το τιμόνι, βίρα την μαϊστρα, βίρα την τζένοα, βίρα την άγκυρα και πάμε. Δυτικά.

Περνώντας μπροστά από το λιμάνι Άσσου, ένα οβάλ κεφάλι, έξω απ’το νερό, λίγα μέτρα πίσω από την πρίμη.

ΠΑΦ ! βουτάει και χάνεται. Όλα σε δέκα δευτερόλεπτα. Χελώνα. Τρώει μέδουσες σκέφτομαι. Εξετάζει αυτό το σιωπηλό που περνάει. Το είδε από μέσα και έβγαλε το κεφάλι να δει και το υπόλοιπο έξω στον αέρα. Πριν χρόνια ξέβρασε η θάλασσα νεκρή χελώνα μπροστά στον Αποστολόπουλο. Μεγάλη, ένα μέτρο. Υπάρχουν.

Φυσάει μια γλυκιά Γρέγο-τραμοντάνα. Κλειστά όρτσα πάει μόνο του με δεμένο τιμόνι παράλληλα με την ακτή. Άσσος, Βραχάτι, Νεράντζα.

Φτάνω κοντά στους κυματοθραύστες- νησάκια λίγο πριν το Κιάτο. Τακ προς φάρο. Μοιάζει να είναι πολύ κοντύτερα απ’ ότι από Περιγιάλι. Αρμενίζω, πάλι στον <<αυτόματο πιλότο>> καμιά ώρα. Με φέρνει ανάμεσα στον φάρο και την είσοδο της λίμνης. Περνάει ένα εμπορικό και μερικά ιστιοφόρα. Τσιμάρω να γυρίσω πίσω. Μπουνάτσα.

Κάνω υπομονή για δέκα λεπτά. Μόλις βγώ από την προστασία των βράχων θα φυσήξει.

Πράγματι, σιγά σιγά πνέει μια απαλή τραμοντάνα. Ωραία. Πάω δευτερόπριμα, καρίνα δεν χρειάζεται, την σηκώνω.

Είμαι πια στα μισά και λίγο προς Περιγιάλι.

Πλώρη και λίγο δεξιά, στα δεκαπέντε μέτρα, τρεις ράχες γκρίζες με φτερό, γυαλιστερές, σηκώνονται συντονισμένα στον αέρα.

Μου φεύγει ένα ΩΩΩ !

Αμέσως, στην ίδια θέση, ξαναπροβάλλουν δύο ράχες αυτή την φορά!

Ξανά ΩΩ εγώ, συνειδητά, με ακούνε, δεν μπορεί.

Τρίτη φορά επαναλαμβάνεται, μια ράχη αυτή την φορά. Μπαλέτο.

Πάλι ΩΩ εγώ. Πρέπει να αναγνωρίσω τον χαιρετισμό.

Αυτό. Τέλειωσε.

Κοιτάζω πίσω. Τι τέλειωσε;;

Πέντε έξι δελφίνια κόβουν δεξιά – αριστερά τα απόνερά μου. Μάτι έξω. Εξετάζουν το σιωπηλό πλεούμενο.

Ούτε ένας αφρός, όλη αυτή την ώρα, γλυστράν, αθόρυβα.

Πάλι ΩΩ, ΜΠΡΑΒΟ εγώ.

Πριν τελειώσει η νέα έκπληξη, βγάζουν ράχες έξι, πάλι πλώρα- δεξιά, μακρύτερα αυτή την φορά. Σύγχρονα,

άλλες δύο ράχες πιο πέρα. ΩΩ Ω μα αυτά είναι τουλάχιστον δέκα!

Σε λίγο πλησίασα στο σπίτι, μάινα την τζένοα, σηκώνω το τιμόνι, λίγα μέτρα απ΄ την ακτή, όρτσα και φούντο την άγκυρα.

Έφτασα, μα το μυαλό πίσω, στα βαθιά!

Είμαστε δυό ώρες δρόμο από τον πλησιέστερο αυτοκινητόδρομο, σε κάποια κοιλάδα, δεν χρειάζομαι κήρυγμα να ξέρω ότι είμαστε δεμένοι, βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Ότι και να γίνει. ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ.

Καθισμένοι σε βραχάκια που προβάλλουν πάνω από ρεματιά, βλέπουμε το πευκοδάσος κάτω μας, ατενίζουμε την πρώτη κορυφή απέναντι. Και οι αγωνιστές του Κολοκοτρώνη, πριν διακόσια χρόνια, τα ίδια έβλεπαν. Αναγνωρίζω τους διάφορους θάμνους, τα κοινά λουλούδια. ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΑ.

Προσέχω τον πεζοπορικό χάρτη, <<διαβάζουμε>> το χώμα να κρατηθούμε στο μονοπάτι, με ήλιο σκεφτομαι σε ποιά κατεύθυνση πορεύομαι τώρα, συσχετίζω την θέση μου με γνωστούς δρόμους, κορυφές. Συμβουλεύομαι το ρολόι να εκτιμήσω πόση απόσταση διέτρεξα. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ Προπονούμαι απλά καθημερινά. Χωρίς χρήση του ασανσέρ, περπατώντας περισσότερο. Κατά την πεζοπορία κάνουμε οικονομία δυνάμεων. ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ.

Απολαμβάνουμε την ομορφιά του πραγματικού κόσμου, με λιακάδα, συννεφιά, χιόνι και τον …καθαρό αέρα.

Εάν πάτε στο σούπερ μάρκετ, μπορείτε να έρθετε σε απλή πεζοπορία.

Είναι εθιστικό! Μετά την εκδρομή της Κυριακής, πολλοί λένε -<<Γέμισα εικόνες για όλη την εβδομάδα που έρχεται!>>

Σύντομα θα θέλετε να ξαναπερπατήσετε !

Είναι θέμα πείρας και αυτοπεπίθησης, παρά ότι άλλο.

Μόνο ο έρωτας είναι πιό δυνατή εμπειρία…

Ο Τάσος Καβαδέλλας άφησε τα Wandertage της ξηράς και βρέθηκε στην θάλασσα:

Γρήγορη πτήση. Με ακρίβεια. Με φτερούγες μαχαίρια.

Φτερά σταθερά, κόβουν τον αέρα, τον ιππεύουν, τον χαλιναγωγούν προς ίδιον όφελος.

Είναι χρόνια τώρα που οι γλάροι έχουν δώσει την θέση τους σε άλλα θαλασσοπούλια.

Με μπεζ, στικτό φτέρωμα. Αρκετά μεγαλύτερα από τους γλάρους που υποκατέστησαν.

Πολλές φορές πετάνε σε μικρές ομάδες μαζί.

Ο μαϊστρος, ο βορειοδυτικός αέρας, καλά κρατεί. Σηκώθηκε αναπάντεχα στις πέντε το απόγευμα.

Καινούργια καμώματα ενός νεωτερικού καιρού κλιματικής αλλαγής.

Τώρα είναι τέσσερα μποφόρ σύμφωνα με τους αφρούς. Πρέπει όμως να είναι πεντάρι τουλάχιστον. Θα φανεί αργότερα.

Κοιτάω στα πεντακόσια μέτρα μέσα : Έχει κύμα. Αφροί.

Το πρώτο θαλασσοπούλι, με φτερά ακίνητα, απλωμένα, γλιστράει στον αέρα ακολουθώντας το αυλάκι μπροστά από κύμα.

Για κάποια μέτρα. Ορθώνεται μετά και με την φόρα που έχει, καταφέρνει την αέρινη ανηφόρα μπροστά από το ερχόμενο κύμα.

Ίσα που υψώνεται πάνω από τους αφρούς. Την στιγμή αυτή, “πιάνει” τον αέρα πάνω από την κορυφή του νερού.

Πάντα χωρίς φτερούγισμα, ο μαϊστρος σηκώνει το πουλί αρκετά ψηλά και το στρέφει στην κατεύθυνσή του.

Το θαλασσοπούλι έχει “ψάξει” μέτρα κύματος, μέτρα αφρού.

Μετά γυρίζει να συνεχίσει τον έλεγχο στο επόμενο κύμα.

Με ελάχιστη προσπάθεια.

Τουλάχιστον έτσι φαίνεται.

Ακολουθούν άλλα θαλασσοπούλια της ομάδας.

Επαναλαμβάνουν την άσκηση αυτή ακριβείας.

Καλό καλοκαίρι 2025 από την γαλάζια θάλασσα.

Τάσος Κ  

Μαγευτήκαμε πριν λίγο στην Παχειά Ράχη και τον Ελαιώνα και αποφασίστηκε επανάληψη εκδρομής στην Αίγινα. Πήγαμε αλλού βέβαια.

Ξύπνημα στις 5 για να είμαστε στον Ηλεκτρικό νωρίς, να φτάσουμε στον Πειραιά νωρίς, να μπούμε στο καράβι των 7:30 νωρίς …

Μαζευτήκαμε εφτά, για Σάββατο πολύ καλά.

Μέχρι να πούμε μια κουβέντα, φτάνουμε. Ταξιά για τα εκκλησάκια της Παληαχώρας σε ύψωμα στο κέντρο του νησιού.

Η πρώτη λιακάδα εδώ και βδομάδα τουλάχιστον. Φυσάει βοριάς, ανεκτά. (περισσότερα…)

Κυριακή πριν τα Φώτα, στην μέση “τετραήμερου”. Δροσερά και με δυνατό νοτιά. Βρεθήκαμε στο Λαύριο και από εκεί στην Καμάριζα ( Αγ. Κωσταντίνος). Από την οδό Αγ. Τριάδας σύντομα αριστερά σταθήκαμε στο “Χάος”. Μία περιοχή με τραπέζια πικ νικ και περίφραξη στο βάθος. Πίσω από το πλέγμα υπάρχει το χάος. Κάθετος γκρεμός πτώσης πενήντα μέτρων. Εκτείνεται κυκλικά και προήλθε από κατάρρευση οροφής σπηλαίου, προ δύο αιώνων. Άλλη τέτοια δολίνη είναι η λίμνη της Βουλιαγμένης.

(περισσότερα…)

Περπατήσαμε από τον σταθμό ΜΕΤΡΟ Πανόρμου στο Αττικό Άλσος και από εκεί στο Άλσος Βεΐκου.

Όλγα, Άρης και Τάσος επέστρεψαν επίσης πεζοπορικά.

χαιρετισμοί από τους πεζοπόρους της DSA

(περισσότερα…)

Βρεθήκαμε στο κέντρο, κοντά στον Ευαγγελισμό. Από εκεί Δεξαμενή, μετά ανηφόρα ως κορυφή τον Αη Γιώργη. Ψιλόβροχο, ο παπάς τραπέζωνε το εκκλησίασμα. Κατεβήκαμε προς το ανοιχτό θέατρο και νότια από αυτό. Μπήκαμε στην χαράδρα του Λυκαβηττού με κάποιες ορθοπλαγιές. Μικρό σκαρφάλωμα και νάμαστε πίσω στο πάρκινγκ του θεάτρου όπου υπερίπτατο ένα μοντέλο αεροπλανάκι.

Επιστρέψαμε στην Δεξαμενή, αφήνοντας πίσω το βουνό, τα φυτά, όλα πλυμένα και καθαρά από τις πρόσφατες βροχές. Για να κλείσουμε καθήσαμε στο Κολωνάκι για ζεστή σοκολάτα και για να ευχηθούμε στην Μέλπω να είναι ευτυχισμένο το νεογέννητο εγγονάκι της.

Ευχόμαστε καλό 2025 σε όλους ! Οι πεζοπόροι της DSA

(περισσότερα…)

Είχε αρκετό κόσμο, των Βαΐων, πριν εκδράμουν όλοι για Πάσχα.

Πρώτα ποτίσαμε τα δεντράκια του Χρήστου. Μερικά αναπτύσσονται καλά.

Μετά βόλτα στα ψηλά της Πάρνηθας:  Προς Μον Παρνές > διάσχιση Χούνης κάτω από το Μπάφι > Κοντά στο Φλαμπούρι > πηγή Κορομηλιά > Μεσιανό Νερό > επιστροφή από μονοπάτι πάνω από την περιφερική  άσφαλτο του βουνού.

Μικρή στάση για γλυκό στο Μπάφι. (περισσότερα…)

Ξαναβρεθήκαμε στον σταθμό ΠΑΝΟΡΜΟΥ του μετρό, όλοι ..πριν την ώρα τους, συνεπείς πεζοπόροι.

(περισσότερα…)

Πήγαμε δύο βετεράνοι και ένας εύελπις. Επιλέχθηκε για αναχώρηση το Δασαρχείο Βαμβακούς Λακωνίας, όπου μας πήγε η Λένα με το αμάξι της, πρωί Κυριακής. Φορτωμένοι με φαγιά, νερό, αντίσκηνο, υπνόσακους.

Παράξενο που το βαρύ σακίδιο δεν.. πολυβαραίνει. Λιακάδα και σύννεφα, ευχάριστα.  Ανεβαίνουμε την ράχη Σκούλεβας πάνω από την Βαμβακού. Γρήγορα μου φάνηκε. Φωτογραφίες. Σύντομη κατάβαση στην ρεματιά στους Λόγγους: Όλα γνωστά. Πλατάνια γυμνά, καστανιές, πουρνάρια, ανθισμένες αμυγδαλιές.

Από κει, μέσα σε δύο ώρες, φτάνουμε στο ορειβατικό καταφύγιο του Πάρνωνα. Θέση Αρνόμουσγα, υψόμετρο 1430μ.  Ο καταφυγιάς μας χαιρετά και μας λέει που υπάρχει κοντινή πηγή. Παίρνουμε μονοπάτι μέσα σε θαυμάσιο δάσος ελάτων για τον Κάμπο στα 1660μ., ένα οροπέδιο ακριβώς κάτω από τις τρεις ψηλές κορυφές του Πάρνωνα. Είναι ήδη απόγευμα.  Συναντάμε αρκετές ομάδες ορειβατών που ξεκίνησαν νωρίς και τώρα επιστρέφουν. Μας λένε ότι ψηλά φυσάει δυνατά με κρύο. Άλλοι αναφέρουν πως το ξωκλήσι του Αγίου Ηλία στον  Κάμπο είναι ανοικτό. Συνεχίζουμε σε χωματόδρομο που σύντομα στενεύει σε μονοπάτι, συνεχώς ανηφορικά, μέσα σε ψηλά έλατα. (περισσότερα…)

Βρεθήκαμε στο τέρμα της οδού Πλάτωνος στην Πολιτεία. Είναι μια πρόσβαση στα μονοπάτια και τους χωματόδρομους της Πεντέλης. Έχει και χώρο για μερικά αυτοκίνητα. Η Ελιάννα και ο Ντίτερ μπλέξανε με τις ρυθμίσεις του ήμι-μαραθωνίου αλλά έτσι κι αλλιώς φτάσαν καλά.

Η νότια Πεντέλη έχει μεγάλες περιοχές χωρίς ψηλή βλάστηση χάρις σε πυρκαγιές.Ανεβήκαμε με θέες της πόλης, του Σαρωνικού, των κοντινών νησιών. Περάσαμε το διάσελο δυτικά της Μονής Παντελεήμονος και με όμορφη, απότομη κατάβαση φτάσαμε στον Αγ.Λουκά. Κολατσιό και παράκαμψη από το διαμορφωμένο νταμάρι Αλούλα. Ο Κώστας και η Ρένα συνέχισαν για Διόνυσο ενώ οι υπόλοιποι πήραμε την ανηφόρα της επιστροφής. Γυρίζοντας, για ένα σύντομο λεπτό, είδαμε έναν τσαλαπετινό !

Άλλοι πεζοπόροι περνώντας μας είπαν πως τα όμορφα πουλιά αυτά είναι αποδημητικά, φέτος ήρθαν νωρίς.

Πέντε ώρες συνολικά, με λιακάδα και λίγα σύννεφα, περάσαμε ωραία !

οι πεζοπόροι της DSA

 

Βρεθήκαμε πέντε παρά το ψιλόβροχο. Ως να φτάσουμε στην εκκίνηση, είχε στεγνώσει τελείως. Έμεινε ευχάριστα συννεφιασμένο, ότι πρέπει για πεζοπορία.

Αρχίζουμε από ένα σημείο, τρία χλμ. προς Νέα Μάκρη, μετά τον Αγ.Πέτρο. Περνάμε χώρο με εστιατόριο και δραστηριότητες για παιδιά αποκαλούμενο Φάρμα Μούου.

Αμέσως μετά, μπαίνουμε στο, στεγνό, ρέμα Ντάρδιζας. Εκτός από <<ανακύκλωση>> καφασιών, καλωδίων , ρούχων κλπ, το περιβάλλον ήσυχο και ζωντανό.

Πεύκα, πλατάνια, πουρνάρια, σπάρτα και πολλά άλλα. Ασπρίζει το μάρμαρο στα λιθάριακάτω. Στην Πεντέλη είμαστε.

Φτάνουμε σε πλάτωμα με ψηλά πεύκα. Μπροστά μας ένα μεγάλο. ..φράγμα.

Μόνο λίγο νερό απομένει εδώ και εκεί. Έχουμε ξηρασία και ας είναι Φλεβάρης.

Στο βάθος μια βάρκα απιθωμένη στο χόρτο. Είμαστε στο τέλος του ρέματος. Κόβουμε αριστερά, βρίσκουμε μονοπάτι και σύντομα φτάνουμε σε χωματόδρομο όπου περνάνε τα νερά της Ραπεντώσας.

Μονοπάτι μέσα σε πυκνή βλάστηση. Πρώτος καταρράκτης. Πέφτει σε μεγάλη γούρνα με κρυστάλλινο νερό. Φωτογραφίες.

Ο Άρης λέει ένα αστείο με μωρό που το πετάν στο κρύο νερό δεμένο από το πόδι… Προχωράμε ενάντια στο ρυάκι.

Ο μεγάλος καταρράκτης. Το νερό λίγο, μειωμένη εικόνα. Η φύση δεν συγχωρεί. Ότι κάνουμε, θα το βρούμε μπροστά μας..

Γυρίζουμε μαζί με το ρυάκι της Ραπεντώσας, σε όλη την διαδρομή του ως το φράγμα. Μαγευτικές εικόνες ρεματιάς.

Κατά γενική απαίτηση ανεβαίνουμε στο φράγμα. Πριν από αυτό, ανεβαίνουμε έναν μικρό γκρεμό. Επάνω φυσάει. Φωτογραφίες.

Πίσω στον βάλτο, ο Κώστας βρίσκει μονοπάτι μέσα στα καλάμια.

Από εκεί, με ωραία διαδρομή επιστρέφουμε στην φάρμα Μούου και παραπάνω στα αμάξια μας.

με φυσιολατρικούς χαιρετισμούς από τους πεζοπόρους των ex-DSA

Μαζευτήκαμε στο Μετρό ΠΑΝΟΡΜΟΥ, όλοι στην ώρα τους, λιακάδα.

Είκοσι λεπτά ανάβαση μέσα από δρόμους της περιοχής.

Παίρνουμε και άλλους τρεις στον δρόμο, ομάδα ολόκληρη.

Φτάνουμε στο Αττικό Άλσος. Ένα φροντισμένο, αρκετά μεγάλο άλσος, ψηλά στην κορυφή των νότιων τουρκοβουνίων, με θέες παντού.

Μία ανάβαση από Πανόρμου με ήσυχους δρόμους είναι από: Χατζηκωσταντή > τρίγωνο στην άκρη του Γηροκομείου > Μαρτινέγκου > Μπόχαλη > περιφερική > Ελληνικού μας φέρνει στην νότια κύρια είσοδο του Αττικού Άλσους σε 25 λεπτά.

Μέσα στο άλσος, θαυμάσια φροντισμένο, φτάνουμε στο ανατολικό άκρο του στα βραχάκια, από όπου υπάρχει θέα μεγάλη: Δυτικά προάστια, Πάρνηθα με χιόνια, νταμάρια, Πεντέλη , ανατολικά προάστια μέχρι τον Σταυρό, Υμηττός.Βγαίνουμε απ’το τον ωραίο κήπο, κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο εκεί που η Πρωτοπαπαδάκη μπαίνει στο Ψυχικό και ονομάζεται 28ης Οκτωβρίου. Παίρνουμε την ανηφορική Έβρου, πολυκατοικίες αριστερά, τουρκοβούνι δεξιά.Σύντομα μπαίνουμε σε μονοπάτι στο πάνω τέρμα του δρόμου. Αρχίζει κόκκινη σήμανση σε άσπρο φόντο. Είμαστε μέσα σε παλιά νταμάρια. Μερικοί ποδηλάτες καθώς και αθλούμενοι/ες στο ορεινό τρέξιμο. Περνάμε έναν καναπέ, δύο δεξαμενές ΕΥΔΑΠ, πενήντα μέτρα άσφαλτος και πάλι μονοπάτι μέσα σε πεύκα.Είμαστε στην κορυφογραμμή, Γαλάτσι αριστερά, Ψυχικό δεξιά.Μετά μεγάλο πευκόδασος, μετά Άλσος Βεΐκου. Οι περισσότεροι τερμάτισαν την πεζοπορία τους εκεί.Λίγοι κάνουμε μία παραπάνω ανάβαση στον λόφο Φιλοθέης με τον βωμό Διός.Από αυτό το τελευταίο σημείο, μερικες κατέβηκαν στην Καποδιστρίου, μια πήγε στην καφετέρια του άλσους Βεΐκου και δύο περπάτησαν γρήγορα από συντομεύσεις πίσω στην Πανόρμου. με πεζοπορικούς χαιρετισμούς από τους ex-DSA !

Πολυπερπατημένη διαδρομή, τρίτη η τέταρτη φορά για μένα. Μόνο που προηγήθηκε η πυρκαγιά του 2021 αυτή την φορά..Το πρώτο κρύο φέτος. Τίποτα σπουδαίο για τέλος Νοέμβρη, 7 Κελσίου. Φυσάει όμως. Λιακάδα με εξαίρετη ορατότητα.Στο Τατόι, όπου αρχίζουμε, καμένα δέντρα. Από κάτω, χόρτο πράσινο και οι θάμνοι που δεν πεθαίνουν, σε πλήρη ανάπτυξη.Κουμαριές με κούμαρα, γλυστοκουμαριές με λείο κορμό, φυλίκια, πουρνάρια.Χωματόδρομος ως την αρχή του μονοπατιού. Η ταμπέλα καμένη, κάποια σημάδια. Η ανηφόρα μας αρπάει από τα μούτραπου λένε. Σε μεριές το μονοπάτι κλειστό από χόρτο και κλαδιά.Φτάνουμε σε βραχώδη κόψη με βαθειές ρωγμές και πολλαπλές τρύπες στον βράχο. Ούτε το πόδι, ούτε το μπαστούνι πατούν εύκολα. Ισορροπία τσίρκου. Μπαίνουμε σε δασωμένο κάτω από μικρές ορθοπλαγιές που μας αναγκάζουν να πάμε λίγο νότια.Χανόμαστε. Ο Γιάννης ξαναβρίσκει το μονοπάτι. Θυμάται ότι έχει χαθεί ξανά στο σημείο αυτό.

Συνεχίζουμε την ανάβαση μέσα στον, ευχάριστο, ήλιο. Τα πεύκα δίνουν την θέση τους σε έλατα. Η βλάστηση έντονη ως την κορυφή. Το θυμάμαι αρκετά πιο ξερό παλιά. Σταματάμε σε ηλιόλουστα βραχάκια όπου ο Άρης βρίσκει κάθισμα που του ταιριάζει τέλεια. Όλοι βρίσκουμε κάτι να μασουλήσουμε με τέλεια γεύση. Στο κολωνάκι, επάνω, η θέα κρυστάλλινη, ο αέρας ξυρίζει. Φωτογραφίες στα γρήγορα.

Χαιρόμαστε την λίμνη Μαραθώνα, τον Σχοινιά, την Κυνοσούρα, όλο τον νότιο Ευβοϊκό. Φαίνεται η Χαλκίδα, η Δίρφη, η Πεντέλη και ο, Υμηττός. ο Τίμος διακρίνει την Τζιά. Η θάλασσα λάμπει. Γρήγορα παίρνουμε τα γαλάζια σημάδια για βορειο-ανατολική κατάβαση.

Βραχώδες αρχικά, γρήγορα σε ωραίο δάσος. Έλατα, οξύκεδρα, αρυές, πεύκα, πουρνάρια.

Φτάσαμε στην λάκα Τσαούση και από ‘κει νότια ως τον ώμο Βουρλιώτες. Όλα καμένα εδώ. Πιάνουμε το μονοπάτι της τελικής κατάβασης, εύκολα, νοητά είμαστε κιόλας στα αμάξια που περιμένουν. Ένας πεσμένος καμένος κορμός, τον περνάμε.

Δύο πεσμένοι κορμοί, πιό δύσκολα, τους περνάμε. Αμέσως πολλαπλοί κορμοί, παράλληλα πεσμένοι, με κενά ανάμεσά τους.

Καβαλάμε, μουτζουρώνουμε χέρια, παντελόνια, ότι άλλο. Προσοχή μη στραμπουλήξουμε τίποτε.

Ο Χρήστος ισορροπεί πάνω σε κορμό, ο Άρης τηλεφωνεί ότι έφυγε πιό αριστερά και δεν βλέπει κανένα. Η Αριάννα και ο Τίμος μάλλον είναι μπροστά.. Πίσω μας, από άλλη παρέα που επιστρέφουν και αυτοί ακούω:

-<< Άλλη περιπέτεια δεν θέλω. Θέλω ταβέρνα..>>

Ευτυχώς, σχετικά ομαλά, φτάνουμε στον χωματόδρομο και βρίσκουμε τους άλλους χαμένους, να μας περιμένουν. Χαμόγελα.

Τα αμάξια είναι κοντά. Είμαστε μουτζουρωμένοι, αλλά μόνο αυτό. Θα επιστρέψουμε να φροντίσουμε το μονοπάτι.

Ελάτε μαζί μας!

οι πεζοπόροι της DSA

Περπατήσαμε στα πεδινά της βόρειας Πάρνηθας κοντά στον Αγ.Μερκούριο.Θέλει προσοχή ποιά διαδρομή διαλέγουμε, τόσα έχουν καεί.Ήμασταν τυχεροί, λιακάδα και γλυκιά θερμοκρασία.Απ’την άλλη είναι Νοέμβρης και τέτοιος καιρός είναι αφύσικος.Περπατήσαμε με επιστροφή από τα ίδια: Δρόμος Αγ. Μερκουρίου> λάκα μηλιάς > ΒροκόλιΦάγαμε κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο.Ειπώθηκε πως το Βροκόλι ονομάστηκε λόγω παρουσίας βρυκολάκων.Το τελευταίο δεν είναι επιβεβαιωμένο…Χαιρετισμοί από τους πεζοπόρους της DSA

Μετά την ψήφο, μαζευτήκαμε στην Κηφισιά. Από εκεί, στον Διόνυσο και λίγο παρακάτω στο χωριό Ραπεντώσα.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στο τέρμα λεωφορείων και από κει συνεχίσαμε σε χωματόδρομο προς βορρά.

Αριστερά μας το φαράγγι με το ρέμα Ραπεντόσας και πέρα απ αυτό λατομείο μαρμάρου στο Διονυσοβούνι που μοιάζει με φαραωνικό τάφο..

Πολλά λουλούδια.

Σε μία ώρα φτάνουμε στην αρχή μονοπατιού που κατεβαίνει προς τα νερά του παραπάνω ρέματος.

Πυκνό όμορφο δάσος. Φτάνουμε στο νερό και δέκα λεπτά παρακάτω στο τέρμα είναι ο καταρράκτης.

Γυρίσαμε από τα ίδια.

Ευχόμαστε σε όλους καλό καλοκαίρι !

Οι πεζοπόροι της DSA

Πήγαμε στο Φίχθι, από ρέμα Θοδώρας στην Χασιά/Φυλή. Περπατήσαμε με αέρα, δροσιά, ήλιο και πολλά λουλούδια.

Ο Άλκης και ο Λευτέρης βρήκαν ένα εναλλακτικό μονοπάτι πολύ ωραίο.

Η μπέμπα, πάλι απόλαυσε την πεζοπορία και μάλιστα ξάπλωσε στο χόρτο με τις μαργαρίτες.

Σύντομα σε άλλη διαδρομή!

πεζοπορικά από τους απόφοιτους της DSA, Τάσος Καβαδέλλας

Περπατήσαμε από Κεφαλάρι ως Μονή Αγίου Παντελεήμονος.

Ήλιος και σύννεφα. Επάνω κοντά στην Μονή έκανε κρύο με κάτι σαν χιονόνερο.

Μικροί και μεγάλοι περπατήσαμε το τετράωρο μας. Ωραία.

Χαιρετισμούς από τους πεζοπόρους της DSA.

Kαλό 2023 !

Μάλλον ήταν η τελευταία αφύσικα ζεστή μέρα του Νοέμβρη.

Σύμφωνα με την εποχή, είχαμε συννεφιά και αρκετό νοτιά.

Μαζευτήκαμε δεκαέξι, από δύο μηνών έως εβδομήντα+

Το ρεκόρ συμμετοχής μικρής ηλικίας θα παραμείνει για πολύ, νομίζω.

Περπατήσαμε σε μονοπάτι, σε χωματόδρομο, σε άσφαλτο και παλι στα μονοπάτια.

Με θέα της πανεπιστημιούπολης κοντά και όλης της πολυκατοικιούπολης μακρύτερα..

Στον πύργο Ανθούσας κάναμε στάση και τα παιδιά εξερεύνησαν το ισόγειο του πύργου.

Καλού κακού τους απαγορεύτηκε να σκαρφαλώσουν ψηλότερα !

Όλα στα περίχωρα της Μονής Καισαριανής. Φτάσαμε και κοντά στην Μονή Αστερίου αλλά έμεινε αυτό, άλλη φορά.

Καλό χειμώνα από τους πεζοπόρους της DSA !

Πήγαμε ξανά στον παλιό αυτό υδραγωγό της Χασιάς (Φυλή) που έχει διαμορφωθεί σε μονοπάτι από τον τοπικό δήμο.

Αλλά, παραφράζοντας, τους αρχαίους Ίωνες , δεν μπορούμε να πάμε στο ίδιο βουνό δυό φορές.

Όπως δεν μπορούμε να αρμενίσουμε την ίδια θάλασσα δυό φορές.

Αλλάζει η εποχή, ο καιρός, το χώμα, οι άνθρωποι.

Τούτη την φορά είχε λιακάδα και ζέστη, ήταν τελείως στεγνά στο χώμα και στο ρέμα, και υπήρχε καλή διάθεση απ’ όλους.

Υπήρχαν επίσης αρκετές πεζοπορικές ομάδες και μόνοι περιπατητές στην διαδρομή.

Είχαμε, δηλαδή ο Γιάννης, και έναν στην πλάτη. Τον γιό του Αντωνάκη δύο ετών,ο οποίος ευχαριστήθηκε πολύ αν και έτσι δημιουργεί την λάθος ιδέα περί ορειβασίας. Περπατήσαμε στο πρανές του φαραγγιού της Γκούρας. Το τμήμα μεταξύ Μονής Κλειστών και Χασιάς.Αρκετά κάτω το στεγνό τώρα ρέμα. Κάτω μας και απέναντι καταπράσινα πευκοδάση. Πάνω καταγάλανος ουρανός. Αξιόλογο, όπως λέει η πολυταξιδεμένη Όλγα.

Σύντομα φτάσαμε στην <<Δέση>> της αμπολής, δηλαδή το στενό σημείο κάτω από το μοναστήρι απ’ όπου άρχιζε η ύδρευση του χωριού προπολεμικά.

Εκεί μερικοί μας περιμέναν και οι υπόλοιποι προχωρήσαμε μέσα στην στεγνή ρεματιά με τους άσπρους

βράχους και μετά σκαρφαλώσαμε ως το εικονοστάσι της Φανερωμένης, ψηλά, από την άλλη μεριά του φαραγγιού, απέναντι από το μοναστήρι.

Ήταν ωραία !

με πεζοπορικούς χαιρετισμούς από τους απόφοιτους της DSA

Τάσος Καβαδέλλας